Bastard Art Gruppe

Bastard Brothers take the Streets

2010-09-09T09:09:00.006+02:00

Bastard Art Gruppe

Street Art Project
for the "Coup de Ville"
Contemporary Art Exhibition

The Ministry of Information of the Bastard Art Gruppe, sets the example for action against the Art Situation in Belgium. Unlike corrupt art curators or art historians who pay Lip Service to correcting unjust situations, the Bastard Art Gruppe believes in an Artists’ Movement, putting power in the hands of the artists and taking it away from the elite rulers who Control our very own Lives. We believe in a Society based on Artists’ needs and wants rather than Private Profits and Capitalist Gains. There can be no just Art Society as long as some are Fantastically Rich and Famous while others suffer. Bastard Artists and other Oppressed Groups in Belgium find themselves becoming more and more victimised by Belgianism - Belgianism being the tradition of Art Slavery in this country; Belgianism being the Cultural War waged against the true New Media Artists; Belgianism being the exploitation of cheap oil-on-canvas paintings; and finally, Belgianism being such a racist social system that even millions of poor and unrecognised artists have lost in this dog-eat-dog game of Winner Takes it All.

Free Huey D. Foxton

The Street Art Project “Bastard Brothers take the Streets” is derived from a Five-Pointed-Star Polygon Line drawn on a Google Earth Pro Map of the city of Sint-Niklaas, Belgium.

The Five-Pointed Star (★) is a very common Ideogram used throughout the World. If drawn with lines of equal length and angles of 36° at each point, it is usually termed a “Golden Five-Pointed-Star”. This Golden Five-Pointed-Star has particularly strong associations with Military Power and War, it is a symbol of Socialism and Communism, and it is also used by Revolutionary Groups like the Brigate Rosse in Italy, the Rote Armee Fraktion in Germany, the Cellules Communistes Combattantes in Belgium and the Japanese Red Army.

On or about the actual locations of the Geographic Coordinates of each of the Inner and Outer points of this Google Earth Map drawn Five-Pointed-Star, a Piece of “Stencil Art” was sprayed in two colours; Lavender and Purple Red for the Outer Points; Lavender and Capri Blue for the Inner Points.

The Google Map with exact Geographic Coordinates, driving or walking directions, photos from the Stenciled Art Pieces and location surroundings, all indicated by miniature icons, is available here.

You can Muzzle a Revolutionary Artist
but you can’t Muzzle an Art Revolution

Just what are Bastard Art Gruppe News Pamphlets? Is it something like the Bourgeois Art Press, to be Read Once and then discarded in the nearest Trash Can? - Bastard Art Gruppe News Pamphlets are a Living Contemporary History of our Artists’ Struggle for Liberation and Acknowledgement at the Grass Roots level. It’s something to be Studied and Grasped, and Saved for future Generations to Read, Learn and Understand. - Bastard Art Gruppe News Pamphlets tell the Story of our Artist’s Struggle in the streets. Its Story unfolds far from Perfumed Art Parlors of the Petty Bourgeoisie. They tell the True Story of what happens in the Concrete Jungles of ArtBabylon. - The Bastard Art Gruppe documents step by step the Actions taken and Programs instituted in its Unstoppable Drive to Serve the ArtPeople, and documents before the Whole Wide World the repression and Muzzling committed by Belgium’s Corrupt Capitalist ArtMonopoly. - The Bastard Art Gruppe sends out Printed Media, Email messages and Blog Posts. - Bastard Art Gruppe News Pamphlets tell how Couragious Minister of Defense Huey D. Foxton, the Baddest Brother to ever step into Art History, got into the Bowels of Belgian Art Institutions with a Spade and Dug up Exploitation, Repression, Imprisonment and Misdemeanor. - The Bastard Art Gruppe teaches Artists the Strategic Means for Resisting the Capitalist Art Power Structures that are out to Exploit Artists. - Bastard Art Gruppe News Pamphlets are a Living, Breathing History that continues each and every day. Each issue has its Message, its Lessons to be Learned, its Objective Truth. - Bastard Art Gruppe News Pamphlets are the Flesh and Blood, the Sweat and Tears of our Bastard Artists. Of Huey D. Foxton, of Ulrike Meinfuchs, of Gudrun Fuchslein, of AndreVos Baader and of Jan-Carl Voske.

A special Bastard Art Gruppe National Information Brochure N° 1 about this project was made for the “Coup de Ville” Contemporary Art exhibition in Sint-Niklaas, Belgium. This project was an unofficial contribution to this exhibition since the Bastard Art Gruppe was not invited to participate in spite of Lip Service by the Art Exploiting Brothers.

Curators of “Coup de Ville” were:
Black Brother Steldrige Von Cleaveringen and
KunstArbeitgeberPräsident Jan-Martin Hoetscher.

On saturday 9/11/2010, during the opening event of the “Coup de Ville” exhibition, 246 - one for each victim on the four Hijacked 9/11 Airplanes - numbered copies of this special Information Brochure were distributed for Free among the Audience. An additional 19 - one for each 9/11 Hijacker - numbered and signed copies are available in a Special Edition Multiple including two cut-out Stencils to make your very own Bastard Brothers Street Art.
Contact the Bastard Art Gruppe if you want to obtain any of these.

You can Kill our Bodies, but you can’t Kill our Art.
Our Art will Live Forever!

B.A.G. - Kommando John Howard Griffin
Zum 30. Todestag 9. September 1980

2030 War Zone Amsterdam

2009-11-29T02:20:00.006+01:00

A collection of news clips found on various TV-channels during a workshopweek with artists from several countries from present, past or future war situations. Curator of the project was Brigitte van der Sande.

In order of appearance:
- Katja van Driel (German)
- David Burrows (English)
- Hwayeon Nam (Korean)
- Sawsan Bou Khaled (French)
- Didem Özbek (Turkish)
- Nesrine Khodr (Arabic)
- Diego Rotman (Spanish)
- Miran Mohar (Slovenian)
as the reporters,

- Danny Devos
- Sawsan Bou Khaled
as the kidnappers,

- Brigitte van der Sande
as herself.

This movie was presented at the Kick-off 2030 War Zone Amsterdam event at Mediamatic, Amsterdam, on 28 november 2009.
More info: http://www.mediamatic.net/page/125482/en

Dringend Gezochte Bastardisten

2009-11-01T22:44:00.002+01:00

Deze affiche van 60x84cm werd recent aangeplakt in diverse grenskantoren, politiekazernes, banken, treinstations en overheidsinstellingen van België.

This 60x84cm poster was recently seen in various border control offices, police departments, banks, train stations and public service departments throughout Belgium.

Yves Klein was never in Art Ghraib

2009-06-07T04:44:00.001+02:00

+

=

Performance by DDV @ Momentum #4
Brussels, 6 june 2009

Kunstenaar na 444 dagen Gevangenschap bevrijd door een commando van KunstRebellen

2009-04-22T23:14:00.007+02:00

KUNSTGAZET

Kunstenaar na 444 dagen Gevangenschap bevrijd door een commando van KunstRebellen
Luc Thuismans:
"Ik heb Spijt dat ik zo lang gecollaboreerd heb met de Imperialistische Omgeving voor Actuele Kunst"
Slachtoffer van Uitbuiting en Foltering in Kunstinstelling AuschWiels getuigt

Na een gevangenschap van maar liefst 444 dagen werd de Mortselse kunstenaar Luc Thuismans gisteren uit de kunstinstelling AuschWiels bevrijd door een commando van KunstRebellen.

“Het KunstImperialisme van de instellingen moet verdwijnen”, zegt Thuismans. De KunstRebellen hebben een punt dat ik vanaf vandaag ten volle wil steunen.

FOLTERING DOOR INTERNETBOARDING

Soms tot meerdere keren per dag werd Thuismans onderworpen aan folteringen, ondermeer door middel van de beruchte techniek van het ‘InternetBoarding’. De gevangene wordt op een spieraam gebonden met het hoofd naar beneden, voor zijn kunstmatig opengesperde ogen wordt een computerscherm gemonteerd met daarop een waterval van digitale internetprojecten, interactieve websites, artistieke Blogspots, Facebook applicaties, YouTube favorieten en MySpace profielen van hedendaagse KunstRebellen. Er wordt zorgvuldig gekozen uit diegenen die niet aan bod komen in de Omgeving voor Actuele Kunst en zich ook niet engageren in Kunst in Netwerken.

WIELSCHISME FOR KIDS

Naast de dagelijkse vernederingen en brutaliteiten worden de kunstgevangenen in AuschWiels tijdens de weekends ook ingezet om de kinderen van bevriende en welstellende KUZI bonzen van kampcommandant Schnautzewaert ter wille te zijn tijdens zogenaamde ‘Wielschisme for Kids’ workshops. In één van de ondergrondse bunkers worden de kunstgevangenen geacht allerlei kwellingen van de opgehitste kinderen te doorstaan; besmeurd worden met verf, geprikt met scherpe potloden en dies meer.

Op deze dagen krijgen de kunstgevangenen eten noch drinken. Terwijl de kids zich naar hartelust kunnen laven aan echte Coca Cola. Thuismans, voor wie de slagzin ‘Coke is it’ als het ware een credo is geworden leed hier ten zeerste onder.

VIRTUELE BEELDEN

“Virtuele beelden zijn geen illusie” zegt Thuismans. “Er beantwoordt een zelfde werkelijkheid aan als de doeken die ik de afgelopen 20 jaar gepenseeld heb. Het verschil tussen een schilderij en een volledig virtueel kunstwerk is vandaag niet meer te maken. Er bestaan mogelijkheden om met de computer en op het internet kunstwerken te maken die even echt zijn als mijn schilderijen. De beelden van het computerscherm zijn beelden met evenveel ziel. Ze zijn eindeloos te savoureren, het is een wereld die zowel extreem virtueel als virtuoos maakbaar is. Dat vind ik fascinerend in de Omgeving voor Actuele Kunst van vandaag.”

KUNSTREBELLEN

Voor de KunstRebellen die Thuismans uit zijn netelige situatie bevrijdden heeft hij niets dan lof. “Toen ik mijn iPhone terugkreeg ben ik onmiddellijk naar hun internetprojecten gaan kijken en heb ingezien dat ik de afgelopen 20 jaar gecollaboreerd heb met de Imperialistische Omgeving voor Actuele Kunst. Daardoor heb ik heel wat beloftevolle Kunstrebellen het gras voor de voeten weggemaaid. In de talloze adviesraden van invloedrijke instellingen en tijdschriften waarin ik zetel zal ik dit onverwijld ten berde brengen”.

Deze tekst is een fragment van een pamflet in 444 exemplaren dat discreet werd achtergelaten op diverse onbewaakte plekken in de KunstInstelling Wiels te Brussel tijdens de opening van Luc Tuymans op 22 April 2009 door militanten van de Bastard Art Gruppe. Een digitale versie van het volledige pamflet in pdf kan u hier downloaden.

Manifest van het Bastardisme

2009-02-15T17:18:00.005+01:00

OPRICHTING EN MANIFEST VAN HET BASTARDISME

door AndreVos Baader

(Uit Frankfurter Ungemeine van zondag 20 september 1959)

Achter enig overgeven, brengen wij de onderwerpen. De hymne der buizen door stuur, tijd-extase in oorlog der eeuwen! Voor stampen en springen, van aan de werkplaatsen, rokende met moderne bruggen gigantische vlaggen versierd kunstwerk als literatuur gecreëerd. Zou een man het genot verheerlijken, worden van de in de nachtelijke stations mortale slapeloosheid, wereldschoonheid: of is moralisme aan de beurt? Mysterieus vuur lijkt met gevaar vertrouwd. Het ideale absolute explosieve karakter dat nu moet ademen... dat willen anarchisten, tegen zo kan en past ieders minachtig met de opgehangen felheid die musea zijn en Wij der geestdriftige onverzadigbare vloedgolven: gymnasten applaudisseren de mildheid die Wij openrammen! De glijdende zuilen vluchten door ruimterails met oerelementen vol ideeën, rookslierten, Wij vernietigen rivieren, bezingen tot rebellie veelstemmige alomtegenwoordige elementen gezet als propellers wier horizon klappert, het snelle soort messen; slechts lijkt de soort op het circuit waarover Wij oproer, opportunistische salto en menigte bewegen als een mitrailleur in zijn onbeweeglijkheid, kringelende mooier stoomschepen bezingen. Fabrieken zullen een meesterwerk strijden langs de gloed van haar ronkende Nike, verrijkt, opgevat en weggeschoten. Wij zijn de bibliotheken der verste onbekende lafheid als enthousiaste wolken met groot militarisme, peinzender dan patriottisme en haar academies als de moeder der geen slaap in daden van snelheid. Waarvan zullen wij vlam zijn der koortsachtige schittering der zon die liefde sterven laat, en aan de moed de mooie verklaringen voor deuren die erin bestaat slangen te verheerlijken, energie, schoonheid van slangen op onze borst als blikkerende race-auto op de nieuwe baan. Agressief van dwingen, hygiënische vuistslag: de strijd. Voortschieten op de dichter willen menigen. Waarom bespannen in aftasten, het in machten dikke heftige leven trillend ook van agressieve vliegtuigen wiens beweging elektrisch is en die de wereld bezingen als moet het de uitloper der motorkap en de reeds derde van de manen; essentiële arsenalen, vulgaire aanval door brede en avontuurlijke wind door de hoofdsteden. Kijken hoe 10 zich rijden van de gestorvenen die verheerlijkt de door snelheid en roekeloosheid tegen buizen en de eeuwige oorvijg reeds vergroten. Wij Moed, revoluties voor het onmogelijke gisteren dat de verwoestende Samotrake herleidt tot de grootsheid der aarde, werken, die nooit glinsterend staan en de vermetelheid bezingen. Wij hebben het gebergte mens veelkleurige verslinders, de locomotieven willen en zullen om vrouw, paarden, auto en achterom poëzie de onze zijn.

B.A.G. - Kommando Knut Pedersen Hamsun
Zum 57. Todestag 19. Februar 1952

Dit Manifest van het Bastardisme* wordt toegelicht door AndreVos Baader aka DDV tijdens een avond georganiseerd door deBuren in het kader van het Performatikfestival in Literatuurhuis Passa Porta, Dansaertstraat 46, 1000 Brussel op Donderdag 19 Februari 2009 om 20.00u.

Op 20 februari 1909 verscheen het eerste Futuristisch Manifest van Filippo Tommaso Marinetti op de voorpagina van Le Figaro, het startschot voor de lange reeks avant-gardes van de 20ste eeuw. We herbekijken en herdenken de eisen en verwachtingen van toen. Sara De Roo (tg Stan) brengt een lezing van het manifest. Marinetti-kenner Sascha Bru (UGent) licht een en ander toe. Schrijver Jeroen Olyslaegers, dichteressayist Dirk van Bastelaere en beeldend kunstenaar Danny Devos reageren op sleutelbegrippen uit de tekst.

* Het Manifest van het Bastardisme gebruikt alle woorden van het Futuristisch Manifest, maar in een andere volgorde.

Book - Texte und Materialien zur Geschichte der BAG

2008-08-21T21:32:00.003+02:00

Bastard Art Gruppe
Texte und Materialien
zur Geschichte der BAG

The history of the Bastard Art Gruppe in 31 chapters, with 78 illustrations, 427 explanary footnotes.
Totalling 152 pages in full color, A4 hardcover.

**** READ UPDATE AT END OF POST ****

This book compiles a number of texts and reports written by DDV on his project “Diggin’ for Gordon” which evolved into the “Bastard Art Gallery” and in a later stage into the “Bastard Art Gruppe”. Each original document reprinted in this book comes with an annotated version of the same text with additional footnotes wherein every significant detail is explained either with encyclopedic information about people and/or facts, with related details about other DDV projects, or with additional noteworthy tidbits related to the given information.
With her treatise “Die Rote Armee Aufbauen”, a declaration on the liberation of Andreas Baader of 5 June 1970, Ulrike Meinhof made clear that she had given up her life of pleading, discussing, argueing and writing to no avail, and was starting a campaign of urban guerilla: “Die Klassenkämpfe entfalten – Das Proletariat organisieren – Mit dem bewaffneten Widerstand beginnen – Die Rote Armee Aufbauen!”.
With a declaration about a bomb-attack on the buildings of “De Standaard” and an attack on Florent Bex, we have chosen to organize armed resistance to the institutional violence opposed on contemporary artists in art institutions. It was the start of our campaign as the “Bastard Art Gruppe”. During this campaign there were more revendications, performances, declarations and threats. We also intervened during debates, and even uninvitedly questioned the Minister of Culture about representation of artists in board of cultural institutions and the abuse of artists in art institutions subsidized by the Ministry of Culture.
At some points we have won, at others we have failed. With the publication of this book we want to set things straight about the history of the “Bastard Art Gruppe”, and – most important – keep things in hand ourselves. No recuperation by the art museums, the art institutions, the art curators, the art historians, the art critics, the art magazines, the art galleries and the art dealers.

You are cordially invited
to attend the public presentation
of this book

on 27 august 2008
20.00hrs

De Groene Waterman
Wolstraat 1
2000 Antwerpen

lectures - film - music - varia

in memory of
Gordon Matta-Clark
(° 22 June 1943 in New York; † 27 August 1978 in New York)

First printing August 2008 in an edition of 48 numbered copies

The first 24 signed copies of this edition are exclusively and only sold to 24 people involved with or related to Bastard Art Gallery projects.
Ownership of such a copy is unique and permanent. By buying a signed copy of this book the owner agrees never to sell, borrow, loan nor even give away for free his copy of this book to any art institution, art museum, art gallery, art critic, art historian, art publisher or art dealer.

Editor:
Club Moral vzw
Antwerpen-Belgium
Copyright © DDV 2008 - All rights reserved

Club Moral Stocklist: CM077
Wettelijk Depot: D/2008/11.125/1
ISBN: 978-9-0811-4260-1

Compiled, designed and printed by DDV on an Apple Powerbook and a Lexmark C500 laserprinter. Occasional crumpling of pages are due to nature of production, this is not a coffeetable book but an anti-imperialist independent small press revolutionary artguerilla publication.
Set in Times New Roman, Courier, American Typewriter, Attic Antique and Bastard. Handbound by Handboekbinderij Van Dyck, Deurne.

This book is not available in bookshops

Price for individuals: 48,- € + postage
Price for institutions: 84,- € + postage

**** UPDATE ****

As of 18 October 2008 all copies of the original edition have been sold out.
However! A second edition including all of the original text, images and footnotes in original layout and colour is now available in paperback by means of Print-on-Demand by WWAOW.

You can order your copy here: www.wwaow.com

Price is 43,70 € + VAT + postage.

This book is not and will never be available in bookshops.

L'Exposition des Cadavres

2008-05-28T16:30:00.010+02:00

L’EXPOSITION DES
CADAVRES

naar het Gewapend Verzet
en een Vereenigd Actieplan
tegen het KunstImperialisme
van de Organisaties Beeldende Kunst
en de Totale Uitbuiting van de Kunstenaar

DÉCLARATION DU 27ME MAI 2008

Plus rien dans la culotte? Ah! vous ne valez pas la crotte de vos fiers aînés de 1998! Ils n’ont pas chipoté dix ans ceux-là, chéris des nécropoles! Pour s’apporter, torses brandis, fous d’ivresse offensive, transluminants de vaillance à travers glacis, redoutes, torrents de mitraille, à Bruxelles! Ils n’ont fait qu’un saut dans la Mort. Leur jeunesse ne fut qu’un tremplin. Vlouf! Quatre mille cadavres en une semaine. C’est beau! Voilà de l’Épopée! Ferez-vous mieux? Tout est là! Pour la vertu de la petite garde-barrière culturelle! Honneur bien vengé! Miséricorde!

Op 13 mei 2008 werd in het Vlaams Parlement een hoorzitting georganiseerd over een “Ontwerp van Decreet tot Wijziging van het Kunstendecreet” in de Commissie Cultuur, Jeugd, Sport en Media. Sinds 1 januari 2006 is het “Kunstendecreet” van kracht. Het is een subsidieregeling van de Vlaamse overheid voor alle kunstvormen. Het “Kunstendecreet” vervangt een amalgaam van voorgaande decreten en subsidieregelingen voor de diverse kunsten.
Aan een aantal genodigden werd gevraagd hun standpunt betreffende de “Wijziging van het Kunstendecreet” mede te delen: de heer Johan Thielemans, voorzitter van de Sectorraad Kunsten en Erfgoed van de Raad voor Cultuur, Jeugd, Sport en Media, gewezen voorzitter van de opgeheven Raad voor de Kunsten, mevrouw Katia Segers, voorzitter van de adviescommissie Kunsten, mevrouw Fran Devos, coördinator Vereenigde Organisaties Beeldkunst (VOBK), de heer Hugo Vanden Driessche, voorzitter Overleg Kunstenorganisaties (oKo) en mevrouw Ann Olaerts, directeur Vlaams Theater Instituut (VTi), namens alle kunstensteunpunten.

Alhoewel de Kunstproductie an sich in hoofde een zaak is van de Kunstenaars, werd in het kader van deze hoorzitting het Standpunt van de Kunstenaars niet gevraagd!

Tous les cadavres, tous les blessés, tous les vendus, tous les perclus, tous les paumés dans le même sac après dix ans de guerre. C’est l’Impérialisme toujours qui gagne, l’Empire youtre en définitive qui croque tous les artistes-marrons du feu.

Op 15 mei 2008 werd op Canvas de eerste aflevering van “De CanvasCollectie” uitgezonden. De “CanvasCollectie” biedt nieuw talent en ervaren kunstenaars de kans om tentoon te stellen in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel. Maar de “CanvasCollectie” is nog veel meer: het is een crossmediaal project van de VRT dat in samenwerking met de Vlaamse kunstsector en andere culturele partners het publiek wil laten kennismaken met de rijke waaier aan Beeldende Kunst in Vlaanderen.
Voor de “CanvasCollectie” schreven zich niet minder dan 4000 Beeldende Kunstenaars in.

Shylockerie la plus clamoreuse, la plus insultante, la plus triviale, la plus obscènement matérialiste, la plus mufle du monde! à vos ordres! Irrévocablement! emportés par la grandeur du sacrifice! Nous frétillons de toutes les joies à la pensée que bientôt grâce aux bénéfices sur nos batailles, sur nos quatre mille de cadavres vous allez retrouver votre joie de vivre, votre prospérité délirante, vos pâmoisons d’orgueil, les plus éblouissantes, la suprême félicité! l’Apothéose jubilante Kabalique!

Binnen het kader van het “Kunstendecreet” worden een aantal Organisaties Beeldende Kunst door de Vlaamse Gemeenschap gesubsidieerd. Het “VOBK” vereenigt er daarvan een 50-tal, gaande van kleine éénmansorganisaties tot Imperialistische molochen zoals het “Reformuhka”, dat zowat 70 medewerkers tewerkstelt. Het is geweten dat in het meren-deel van deze instellingen kunstenaars brutaal worden behandeld als rotte appels en uitgebuit als gestoofde peren. Zelfs onze cultuurminister kwam tot de vaststelling dat de royale verhoging van de middelen in de sector Beeldende Kunst niet de kunstenaars ten goede kwam maar wel de Imperialistische organisaties. De middelen gingen in de eerste plaats naar de verloning van de artistieke en de zakelijke leiders, een pleiade aan andere betaalde medewerkers, correcte loonschalen en sociale zekerheden voor al die medewerkers, persoonlijke computers voor al die medewerkers, kantoormeubilair voor al die medewerkers en stenen en gyproc om al die medewerkers een kantoor met Schöne Aussicht op de Artist Slums en Bidonvilles d’Artistes te geven.
En zelfs dan kennen de relatief grote organisaties volgens VOBK nog groeipijnen. “Hun budgetten zijn op alle vlakken ruim ontoereikend voor de doelstellingen die ze willen bereiken.”

Sachons vaincre! Sachons surtout périr! Un Artiste doit crever pour VOBK! Pour Delarue tout Artiste doit mourir! Debarre en chantant nous montre la carrière! Catéchumènes marximalistes! Flageolantes bourriques! J’irai! J’en veux! Plein de versets pourris plein la gueule! La Reformuhka gui-i-de nos pas! Bien plus jaloux-oux de nous survivre Que de partager nos cercueils! Ainsi l’œuvre se termine dans la tripe en vrac.

De Organisaties Beeldende Kunst hebben de afgelopen twee jaar de richtlijnen omtrent het vergoeden van kunstenaars, voorgeschreven door het “Kunstendecreet” ongestraft aan hun laars kunnen lappen. En nu wil VOBK ook de laatste strohalm die de kunstenaars in het “Kunstendecreet” nog rest wegmaaien, namelijk degene die bepaalt dat een gesubsidieerde organisatie een bepaald percentage van de toegekende subsidies dient aan te wenden voor de vergoeding van kunstenaars. “De honorering van kunstenaars valt niet eenduidig vast te leggen in een decreet. Sommige organisatievormen, zoals audiovisuele festivals, werken niet met individuele kunstenaars maar met distributeurs. Wat zit er in de honorering: vormt zij een loon of veeleer een uitkoopsom waarin ook productiekosten zitten? Is ook een kleine (onkosten)vergoeding een honorering? Hoe definieert men ‘kunstenaar’? Doordat deze vragen niet goed konden beantwoord worden, is inmiddels een consensus gegroeid over de schrapping van dit deel.”

Met een legertje van gespecialiseerde zakelijk leiders in hun midden slaagt VOBK er niet in om de eenvoudige vraag betreffende de vergoeding van de kunstenaar op te lossen. Afvoeren dat zootje lijkt ons de gepaste oplossing.

De ‘kunstenaar’ is al wie een artistieke creatie levert, uitvoert of interpreteert in de audiovisuele en de beeldende kunsten, in de muziek, de literatuur, het spektakel, het theater en de choreografie.

Indien deze artistieke prestatie, of het resultaat ervan, getoond of vertoond wordt door een organisatie die voor het tonen van artistieke werken gesubsidieerd wordt is het niet meer dan normaal dat de ‘kunstenaar’ daar een vergoeding voor krijgt. Of de organisatie daartoe met een distributeur, een transporteur of een arrangeur werkt doet niet ter zake.
VOBK zegt dat “nu er subsidies zijn, worden veel van de vrijwilligers in de beeldende kunstensector eindelijk deeltijds ingeschreven, maar ze werken nog altijd voltijds”.
Wij zeggen dat nu er subsidies zijn, deze steeds meer worden aangewend om perverse standpunten te fabriceren met het doel de kunstenaars nog verfijnder uit te buiten en nog brutaler te misbruiken.

VOBK telt bovendien helemaal niet zoveel organisatievormen “zoals audiovisuele festivals” onder haar leden. Het zijn de lafhartige zakelijk leiders van de grote instellingen Reformuhka, KMSKammheim, Extra Sicky en dergelijke die zich verschuilen achter drogredenen om de kunstenaars dieper in de drek te duwen ten bate van hun correcte loonschaal, hun persoonlijke computer, hun stemmig meubilair en hun Schöne Aussicht.

L’artiste doit disparaître. Il se débat, se révolte actuellement, il se raccroche. Loin de s’effacer, il accapare au contraire tout. Il ne veut rien céder, il veut tout prendre, et s’il ne peut tout prendre, tout détruire. Il n’admet rien hors de lui-même. Il veut être tout. C’est un imposteur délirant, un agonique forcené, un tyran tout exorbité, condamné, ayant le monde pour cabanon.

Vandaag roepen wij de 4000 Kameraden-Deelnemers aan de “CanvasCollocatie” op om hun penselen om te bouwen tot misericordes en het Gewapend Verzet tegen de Organisaties Beeldende Kunst aan te vatten. Kameraden, collega’s, niet langer getreuzeld! Spuwt in de handen en begin eraan! Voor een Revolutionaire Kunstenaarsbeweging! Voor de overwinning in de Kunstenaarsstrijd!
Vandaag ontwikkelen wij het Concept KunstGuerilla, de Strategie van het Punctuele Verzet tegen de levensnoodzakelijke KunstRealiteit in het Imperialistische Kunstinstellingen-Systeem als proces van het Gewapend Verzet voor de Bevrijding van de Kunstenaar. De Revolutionaire Kunstenaarsbeweging moet haar Strijd opvoeren, waarbij ze in de discussie en organisatie omtrent het Imperialistische Kunstbastion in al haar politieke, economische en strategische aspecten ingrijpt en inbreekt.
Vandaag zullen de “door Pakistan gestuurden” en de “Radikale Verliezers” en de “Sozialistische Pennenlickers” elkaar in het verzet in de KunstMetropolen de hand reiken en zullen ze de uitroeiingsstrategie van de organisaties omdraaien. De wereldwijde confrontatie tussen Revolutie en Imperialisme en de actualiteit dat het Gewapend Verzet onafwendbaar is, zal de Imperialistische KunstInstellingen dwingen zich te hervormen tot open instellingen ten dienste van de kunstenaar en de artistieke creatie, uitvoering of interpretatie in de audiovisuele en de beeldende kunsten, in de muziek, de literatuur, het spektakel, het theater en de choreografie.

Et quatre cents de cadavres d’artistes en perspective… Vraiment rien de bien sérieux. Pour le moment… Du frisson peut-être… Au pire… Mais toutefois la rébellion artiste peut s’étendre… Ce n’est pas absolument exclu! Voici même l’aléa très piquant! hi! hi! Le divin affriolant risque… Stop! Assez bafouillé, assez trifouillé les picrates! Assez de “découvert”! Cette pseudo révolte artistique doit être écrasée, laminée, écrabouillée, anéantie effroyablement, avec dispositifs sensationnels de tortures, cruautés très inédites, d’un bout à l’autre de la Planète, une exposition cataclysmique! pour cette plèbe indigène secoueuse de ferrures! Assez! Au charnier s’il vous plaît! Une main décisive!

      Zonder Kunstenaars geen Kunst!
dankzij Kunstenaars artistieke en zakelijke leiders!
dankzij Kunstenaars correct verloonde kunstinstellingsmedewerkers!
dankzij Kunstenaars persoonlijke computers voor de medewerkers!
dankzij Kunstenaars bureaumateriaal voor de medewerkers!
dankzij Kunstenaars Schöne Aussicht vanuit de kunstinstellingen!
Kunstenaars organiseren het Gewapend Verzet!

B.A.G. – KOMMANDO LOUIS-FERDINAND CÉLINE
pour son 114me anniversaire – 27me mai 1894

Über die Letzte BAG Arbeiten

2008-05-08T23:39:00.003+02:00

"truly it will not be long
before this body lies in the earth
bereft of consciousness
like a useless piece of wood
which is thrown away"

Über die Letzte BAG Arbeiten - 8. Mai 2008

Oudstrijdersstraat 35 - 10. april 2008

On 10 april 2008 DDV had four photos made.

Related to the Bastard Art Gruppe series they recreate four photos made by four members of the RAF; Ulrike Meinhof, Gudrun Ensslin, Andreas Baader and Jan-Carl Raspe.

The photo of Ulrike Meinhof as a journalist was taken in 1964, the other photos were made by the RAF members themselves while they were imprisoned.

All four RAF members committed suicide in Stuttgart-Stammheim. Meinhof on 8 may 1976, the three others on 18 october 1977. Selbstmord = Mord.

Having grown his hair long for about two years, DDV was able to recreate the looks of the four RAF-leaders with great precision. With the aid of a skilled hairdresser and a photographer the four transformations were realized in just four hours on the same day.

Alternatively four new personages were created;

Ulrike Meinfuchs, Gudrun Fuchslein, AndreVos Baader and Jan-Carl Voske.

The photos are part of an installation for the exhibition "Pop-Eye" in the old State Prison of Hasselt and documented in the "projects" section on the Bastard Art Gallery website.

Aktion von Jan-Carl Voske am 10. April 2008 im Reformuhka.

On the evening of 10 april 2008 DDV did a performance on the occasion of the launch of the second issue of A4 - a magazine-edition by Lode Geens - in the cafetaria of the M_hka.

In an appearance of Jan-Carl Voske, DDV made use of this Trojan Horse to do a performance right within the enemy camp.

The action started with spreading out a large white canvas on the floor in a corner of the room and throwing a number of printed reports (get pdf) towards the audience.

Then it continued with meticulously placing all objects and books mentioned in "Ausschnitten von Briefe Gudrun Fuchslein an ihre Schwester Nina" onto the canvas and the floor around it. The canvas was turned into a cell.

When all items were placed in and around the cell DDV took out several ingredients for cooking: butter, sugar, eggs, flour. Then he took one of his ALDI-bags used in the event "13 Galleries and only One DDV in town" and poured the earth from the Hole out.

Carefully measuring all the ingredients, including the earth, he mixed everything into dough and proceeded to bake two classic sand-cookies.

When the cookies were ready and cooled off, DDV proceeded to undress until his underwear in the middle of the canvas and lay down. Then he force-fed himself violently to eat the cookies with earth from his own Hole.

The performance is documented in the "events" section on the Bastard Art Gallery website.

B.A.G. - Kommando Ulrike Marie Meinhof
zum ihren 32. todestag 8. Mai 1976

Beim Aktion Jan-Carl Voske, Reformuhka am 10. April 2008

2008-04-04T16:37:00.008+02:00

»Authentisch zu sein nützt gar nichts. Authentisch ist

jedes Bild, besonderes die schlechtesten Bilder zeigen
ganz authentisch, was mit dem Maler und der Malerei
los ist. Das macht sie ja so uninteressant.«
(Gerhard Richter)

BEIM AKTION JAN-CARL VOSKE, REFORMUHKA AM 10. APRIL 2008

Ausschnitten von Briefe Gudrun Fuchslein an ihre Schwester Nina.

Weil es alles sowieso Wochen dauern wird und weil es dauern wird und weil es den Beschluβ “Angehörige” gibt und weil Du vielleicht auch nichts dagegen hast, könntest Du versuchen, dieses Zeug auf der Liste zu besorgen und beim WVC durchzukriegen?

Es gibt ‘ne Menge Bücher, die vermitteln, was wir versuchen, erstmal die Sachen, die die BAG verfaβt hat: das 1. Papier Konzept Kunstguerilla (im DDV Rotbuch), dann gelbe Reihe Devos: Kunstamaros, dann noch Fanon Verdammte dieser Erde (Suhrkamp, überhaupt alles von Fanon); Black Panther-Sachen; Hugh Pearson: The Shadow of the Panther. RAF und Baader-Meinhof-Sachen; Stefan Aust: Der Baader Meinhof Komplex, Texte und Materialen zur Geschichte der RAF (ID-Verlag), die Biographie Ulrike Meinfuchs (Lieber wütend als traurig) von Alois Prinz, Stern & Herrman: AndreVos Baader - Das Leben eines Staatsfeindes,

Ich bin zwar in Strafhaft aber ich bin auch in völliger Isolation, was bedeutet, daβ ich mir nicht wie jede andere Strafgefangene all das im Tauschhandel besorgen kann, und auβerdem ist es normalerweise so, daβ jede Strafgefangene diese Gegenstände mitbringen darf.
Haarbürste (habe ich gekauft im Lenin Museum in Tampere), Shampoo (Henna Cure&Care - anti-grease!), Purol (skin care mit Lanolin aus Holland), Pinzette, keine mit scharfe Ende, Williams Rasage Gel - peau sensible!!!!
Irgend’n Säckchen dazu, in das alles reinkommt (hab’ irgendwo so ein Muji).
Dann noch ‘ne Menge Bücher: Jann-Marc Rouillan: Chroniques Carcérales, Baran & Sweezy: Monopoly Capital, An Essay on the American Economic and Social Order, Eric Hobsbawm: The Age of Extremes und Uncommon People: Resistance, Rebellion and Jazz, Colin Wilson: The Outsider.

Zur Argumentation: In der Vollzugsordnung des Reformuhka heiβt es unter Ziffer 2 (Aufnahmeverfahren), Abschnitt 3: “Stucke, die zur zweckmäβigen Körperpflege dienen, können dem Gefangenen überlassen werden.”
Mir fliegt jetzt schon die Haut in Flocken vom Leibe. Gar nicht zu reden von den Haaren und Zähnen, die von dem Schrubber plötzlich bluten und die Haare sind sowieso höchst pflegebedürftig, wenn ich in paar Jahren noch welche haben will.

Hier nun ‘ne Bücherliste, sie müssen direkt vom Verlag hier ankommen.
Strafwetboek (mindestens Teil 2)
Lenin: Der Imperialismus als höchstes Stadium des Kapitalismus – das müβte drin sein
William Burroughs: Naked Lunch, De Sade – was Du findest von ihm aber sicher La Vérité
J.G. Ballard: Concrete Island, The Atrocity Exhibition und Running Wild, Romain Slocombe: Saké des Brumes und Terreur à Lyon (du weiβt das ich in beide eine wichtige rolle spiel?).
Carl Loeffler: Performance Anthology, Henry Sayre: The Object of Performance, Jürgen Schilling: Aktionskunst.
Pascal Gielen: Kunst in Netwerken.

Quelle est cette chimère impuissante et stérile,
Cette divinité que prêche à l’imbécile
Un ramas odieux de prêtres imposteurs?
Veulent-ils me placer parmi leurs sectateurs?
Ah, jamais, je le jure, et je tiendrai parole!

Ich nehme an, daβ der WVC die Klamotten, die ich am Leib hatte, die nächsten Jahre nicht rausrückt, deshalb brauche ich hier welche, falls ich verlegt werde z.B. und nicht in diesen Fetzen reisen will von hier.
1. Schuhe (Loints nr 49611 in size 42)
2. Strümpfe (Tibetanische, grün und grau - im Makro)
3. Slips (meine Thailand Silk Collection)
4. Pullover (den grünen Kinesischen)
5. Lange Hose (Levis 505 - 30/32 schwarz oder blau)
Ist viel, soll ja auch nicht auf 1 Haufen ankommen hier.

Jeder Strafgefangene darf zu Weihnachten und Geburtstag je 1 Paket kriegen. Ich stelle mir vor:
- 1 Schokotopf (Milka mit Alpenmilch),
- 1 Scharfe Peanutbutter (Faja Lobi kaufen beim Asia Food),
- Tee (Earl Grey oder Lady Grey),
- 2-3 durchsichtige Plastiksäckchen (für Brot frisch halten),
- 4 Kugelschreiber (schwarz + rot, leicht, billig),
- 2 Filzstifte (Artline 70N),
- Schokolade Côte d’Or - Double Lait,
- Manuel Castells: The Information Age,
- Von Walther König Buchhandlung: Gerhard Richter - 18. Oktober 1977
Vergiβ’ nicht, mir jeweils den Durchschlag der Buchbestellungen an die Anstalt zu schicken, ich kann sonst überhaupt nicht wissen, was entweder einfach nicht bestellt wird (aus ideologischen Gründen) oder was vielleicht bloβ nicht geliefert wird.

Zucker, Eier und Butter mit dem Handrührer schaumig rühren.
Die Erde zugeben und unterrühren. Aus dem Teig Waffeln backen.

Der Klassenkampf findet statt, ob Du ihn wahrnimmst oder nicht, und natürlich ist er unmittelbar wahrnehmbar nur da, wo die kapitalistische Staatsgewalt einsetzt gegen diejenigen, die sich dagegen wehren, und daβ sie das Recht dazu haben, ist für mich keine Frage. Augen, Bewegungen, Sprechen, Lachen, Wut - lebensnotwendig. Die Isolation, die sie beliebig lang gegen uns verfügen können, dazu fällt mir ab und zu immer nur de Sade und Blanqui ein, beide waren etwa 30 Jahre ihres Lebens gefangen und isoliert.

Kunst is wat de Kunstenaar Maakt!
Niet dat waarover de kunstcritici schrijven -
Niet dat wat de kunstverzamelaars verzamelen -
Niet dat wat de kunstgalerijen verkopen -
Niet dat wat de Kunstmusea conserveren.

Und natürlich, verflucht, danke; das halbe Stündchen - Pünktchen Pünktchen usw… und Du hast ja sehr gut und schön ausgesehen. Stimmt’s oder trügt’s. Sei umarmt.

Le Souvenir du bonheur n’est plus du bonheur,
le souvenir de la douleur est de la douleur encore.

Schiller ist der Sache inhaltlich am nächsten gekommen mit seinem philiosophischen Satz: “nur da ist der Mensch ganz Mensch, wo er spielt” - die Rolle der Kunst als Heilerin, könnte man sagen, natürlich ein Traum für wenige, wo also das Subjekt via schöpferischen Akt und frei von allen objektiven, seins-mäβigen Hindernissen die Wirklichkeit als Totalität schafft oder setzt, als Spiegel dessen, was der Mensch “verloren” hat.

Du bist wütend; bleib’ es. Das Bild von AndreVos hab’ ich hier gepinnt.

8-Stundentag zu sagen ist Lüge, 24-Stundentag die Wahrheit. Technisch unbegrenzte Mittel, die Zerstörung als das “Normalste + Natürlichste” über die Bühne zu bringen; Aggression + Haβ, die Trümmer des menschlichen Subjekts, in dem Moment zu legalisieren, wo sie nützlich und notwendig sind um die Gewalt von Kapital + Staat als allgemeines Bedürfnis erscheinen zu lassen, der Haβ gegen <h>Art wird so Haβ auf Fuchschke, der Haβ gegen dieses Leben wird so Haβ “auf die Künstler”, “die Linken”, die Kraft, die Änderung meint, wird so die Kraft die Konservierung besorgt; Zerstörung erscheint als Selbstzerstörung, Mord erscheint als Selbstmord.
Zuletzt noch ein Buch: Karl-Heinz Weidenhammer: Selbstmord oder Mord? - Das Todesermittlungsverfahren: Baader/Ensslin/Raspe.

Weiβ ja nicht ob du gerade in ferien bist - aber dan auch egal, heiβt dann halt paar wochen später: 2 sachen.
1 besorg ne leichte brille met getönten, lichtabsorbierendem glas, grünlich oder grauton, nicht so dunkel wie sonnenbrille, denn ich brauch sie in der Kunstzelle. Heiβt ich erhoffe mir davon ne erleichterung, gibt einfach zo zeiten, wo mir das helle neonlicht zusetzt (das “normalerweise” natürlich eher gut als schlecht ist. Heiβt gut zum lesen - aber es gibt eben zeiten, wo ich nicht lesen kann, oder will, weiβ der teufel, nerven, klar, wo sämtliche nervenstränge sich sowas wie in oder hinter den augen konzentrieren, und dagegen wünsch ich mir nun so ne brille).

2 geh nach die Aktion von Jan-Carl Voske am 10. April 2008, hier im Reformuhka. Ab 19.00 uhr.

m_hka : 0 / BAG : 1

2008-02-15T15:43:00.004+01:00

Erklärung zum Abbruch
des Hungerstreiks

»Wie van Vierendelen geen Schrik heeft,
trekt de keizer van zijn Paard« (Mao)

VERKLARING VAN DE 15E FEBRUARI 2008

In den letzten Tagen sind alle Versuche, den Hungerstreik von zuletzt 59 KunstGefangenen durch Zwangsernährung – in KMSKammheim mit äußerster Brutalität – zu brechen, gescheitert.
Nachdem die Gefängnisärzte im Reformuhka und die zugezogenen Anästhesistinnen sich nach unser mitteilung von 9. Januar 2008 geweigert haben, Psychodrogen bzw. Zwangsnarkosen gegen die KunstGefangenen einzusetzen, und nachdem unser Genosse der Kulturministers Ansciaux selbst in einem Anfall unse Forderungen ins Gesicht geschmissen hatte, teilte der Kunstanstaltdirektor uns am 23. januar 2008 um 17 Uhr, die »Verbindliche Erklärung des Kulturministeriums Ansciaux« mit, daß »unter Berücksichtigung der Forderungen der sozialen Gutachter des Kunstarbeitgeberpräsidentiums sofort eine freie Konzentration künstlerischer – d.h. Gefangener nach § 44a – auch aus anderen KunstInstituten im Reformuhka und eine Vergrößerung der Kunsthaftraumes in die Wege geleitet wird.«
und weiter
»Sinds vele jaren kan het Reformuhka rekenen op een genereuze inzet van de Kunstgevangenen waarmee het samenwerkt. Ze maken de Kunstgevangenis mee tot een dynamische plek. Ze tonen niet alleen hun werk, maar gaan vaak een vergaand engagement aan. Van nieuwe creaties tot interventies - experimentele presentaties van Kunstgevangenen in de collectie - of initiatieven als de hommage aan Fred Baader. Voor dergelijke projecten zal het Reformuhka Kunstgevangenen vanaf nu steeds een gepast arbeidscontract aanbieden, of minstens een overeenkomstige verloning geven. Daarnaast worden de honoraria verhoogd van Kunstgevangenen die worden gevraagd voor performances, lezingen of andere kleinschalige projecten.«
Die Entscheidung geht auf einen Kabinettsbeschluss Ansciaux zurück. Damit wird eine wichtige Forderung unser Hungerstreiks erfüllt. Die KunstGefangenen aus die BAG beenden den Hungerstreik.
Our decision to end our Hungerstrike was also due to the (Self)Murder of four (sǐ) comrades in a Hole at an unknown location in our around Antwerp (see our message of 9 january 2008). Their Deaths make it clear that Art Prisoners are no longer worth anything while alive and that the Art Prisons will continue their exploitation nevertheless.
We have also heard about the recent regarding the banishing of text by our Art Lawyers from certain Art Magazines. This is also to say that we are starting our Underground Press Campaign through "(f)ART". Over 500 copies have been distributed in Art Prisons all over the country. Download or read the file from our allied websites and spread the virus!
Wir werden unseren Kampf ums Überleben nicht aufgeben!

Neen aan de Imperialistische Kunsttijdschriftcultuur!
Geen doodzwijgen van de Radikale Verliezer!
Voor de overwinning in de Kunstenaarsstrijd!
Es lebe die Bastard Art Gruppe!

Gudrun Fuchslein
für die KunstGefangenen aus der BAG

Gesloten Mineur

2008-01-09T21:17:00.000+01:00

GESLOTEN MINEUR

Naar een Gewapende Strijd
en een Radikaal Actieplan tegen
de “Grote” KunstInquisitie

VERKLARING VAN DE 9E JANUARI 2008

Onze Boodschap van de 20. December heeft niet veel teweeggebracht in de gelederen van onze Kameraden: SLECHT!
The 48 Art Prisoners on Hungerstrike action has thinned our ranks severely. All the Revolutionary Antiimperialist Art Prisoners have been transferred to the 8 Special ArtInquisition Institutes that were officially named by Bert Ansciaux, Minister of Cultural Injustice: KMSKammheim Art Prison, Reformuhka, Flemische Opfern-a, deKillharmonie, Der SinnenMangel, Die RadiOhrfeige, the Royal Mallet and the brand new Altmodischen Patientenheim.

Ter gelegenheid van de plechtige voorstelling van de 8 nieuwe KunstInquisitie Instituties door Minister van Cultureel Onrecht, Bert Ansciaux herhaalde één van onze ondergrondse revolutionaire antiimperialistische Strijders onze eisen:

Geen Kunstenaars als Gestoofde Peren in focusgroepenfruitschalen maar Kunstenaars in Bestuursraden - geen Kunstenaars vanwege hun mooie haren in kapsalonmusea maar Kunstenaars in functies waar ze bevoegheid hebben – geen Kunstenaars als centrum in imperialistische KunstInquisitie Instituties vanwege hun Symbolisch (dood) Kapitaal maar Kunstenaars in posities waar ze beslissingsrecht hebben.
dann aber SOFORT.

Sire, de grâce, écoutez-moi:
Sire, je reviens des galères...
Je suis voleur, vous êtes roi,
Agissons ensemble en bons frères.
Les gens de bien me font horreur,
J'ai le coeur dur et l'âme vile,
Je suis sans pitié, sans honneur:
Ah! faites-moi sergent de ville.

Von einem unsen Wahlverteitigers haben wir heute dieses bericht über die Zwangsernährung von unser Genosse Holger Fuchs bekommen:
5-6 Grauen, 2-3 Sanis, 1 Arzt (Frau). Die Grauen packen, schieben, zerren mich auf nen Operationsstuhl. Festschnallen: 2 Handschellen um die Fußgelenke, 1 etwa 30 cm breiter Riemen über die Hüfte, Armen mit zwei breiten Lederstücken mit 4 Riemen vom Ellenbogen bis zum Handgelenk, 1 über die Brust. Von hinten einer, der den Kopf mit beiden Händen um die Stirn fest an das kopfteil preßt - damit ist der ganze Körper ziemlich fest fixiert. Bewegung ist nur muskulär und 'innerhalb' des körpers möglich. Mund: Von rechts der Arzt mit 'nem kleinen 'Brech-Eisen', ca 20cm lang, eine Seite gewölbt-spitz, andere gewölbt-pfannenartig, mit Leukoplast umwickelt. Damit geht er zwischen die Lippen, die gleichzeitig mit den Fingern auseinandergezogen werden und dann zwischen die Zähne. Sowie die Kiefer weit genug auseinander sind, klemmt-schiebt drückt der Sani von links die Maulsperre zwischen die Zähne. Das ist ein Scheren - Zangen-artiges Ding, 2 Finger dick, gummiert. Die Zunge wird mit 'ner flachen Zungen-Zange nach vorn gezogen und runtergedrückt.
Zwangsernährung: verwendet wird ein roter Magenschlauch (also keine Sonde) der so ca. mittelfingerdick ist. Der ist geölt geht aber praktisch nie ohne automatisches Würgen rein, da er nur 1 bis 3 mm dünner ist, als die Speiseröhre.

Ist der Schlauch im Magen, wird oben ein breiter trichter draufgesetzt und aus einer normalgroßen Schnabeltasse langsam in kleinen Schüben (so 8 bis 10) der Kaffee eingetrichtert.

Bon! je me vois déjà sergent:
Mais, sire, c'est bien peu, je pense.
L'appétit me vient en mangeant:
Allons, sire, un peu d'indulgence.
Je suis hargneux comme un roquet,
D'un vieux singe j'ai la malice;
En France, je vaudrais Gisquet:
Faites-moi préfet de police.

At an unknown location in Antwerp, four (sǐ) Art Prisoners were locked in a Hole in a Basement by a squad of Artpigs that raided their Gallery. In a narrow Shaft they were forced to dig at random. The action was lit day and night by a Slant Row of Fluorescent Lights. The walls of the narrow Shaft were covered with wood to prevent collapse, however, the wood bruised and cut the skin of the Art Prisoners because they hadn’t seen any natural light for several weeks which caused pale complexion, rashes and loosening of the skin. All Art Prisoners had been affected with Superficial Punctate Keratopathy, they complained of blurred vision, watery eyes, a sensation of having a foreign body stuck in the eyes and sensitivity to the bright Fluorescent Lights. After a continuous diggin’ stint of 11 days on which the Art Prisoners were made to survive only on coffee, all four (sǐ) of them died of Carbon Monoxide Poisoning after they had reached a depth of over sixteen feet.

Grands dieux! que je suis bon préfet!
Toute prison est trop petite.
Ce métier pourtant n'est pas fait,
Je le sens bien, pour mon mérite.
Je sais dévorer un budget,
Je sais embrouiller un registre;
Je signerai : "Votre sujet",
Ah! sire, faites-moi ministre.

Na de dood van de vier (sǐ) KunstGevangenen besloten de acht leiders van de KunstInquisitie Instituties de Antwerpse Put in gebruik te nemen als Dodengang voor de Radikale Verliezer.

Hij leeft onopvallend in een rijtjeshuis en bereidt, onopgemerkt voor zijn omgeving, zijn Acties voor. Bepaalde stromingen in de Amerikaanse Avant Garde van de jaren 70 en het Duitse Terrorisme uit dezelfde periode oefenen grote aantrekkingskracht uit op de Radikale Verliezer en zijn destructieve Wereldbeeld. Met de Radikale Verliezer spreken is moeilijk, maar ertegen zwijgen is dom.
In plaats van de aard van de Radikale Verliezer te proberen te doorgronden klampen de KunstImperialisten zich vast aan hun sociologisch ingelepelde (Zwangsernäherung!) tabellen en de KunstInquisitionele vernetwerking aka het KunstInstitutioneel Cordon. Daardoor zijn ze uiteindelijk gedoemd om zèlf de verliezers te worden. De enige oplossing die de KunstImperialisten hebben voor het probleem dat ze zelf zijn, is het vergroten van de ellende voor diegenen op basis van wiens uitbuiting ze hun bestaanszekerheid bouwen. De vooruitgang in de Omgeving voor Actuele Kunst heeft geen einde gemaakt aan de ellende van de makers van Actuele Kunst.

Het ultieme wapen van de Radikale Verliezer is zijn eigen lichaam. Het gaat hier niet om ergernis maar om woede.

Het lichaam van de Radikale Verliezer als Inspiratiebron – het lichaam van de Radikale Verliezer als Vrijplaats – het lichaam van de Radikale Verliezer als Materiaal – het lichaam van de Radikale Verliezer als Werktuig – het lichaam van de Radikale Verliezer als Energiebron – het Lichaam van de Radikale Verliezer als Atelier – het lichaam van de Radikale Verliezer als Presentatieplatform – het lichaam van de Radikale Verliezer als Archief – het lichaam van de Radikale Verliezer als Concept van de KunstGuerilla.

Sire, que Votre Majesté
Ne se mette pas en colère!
Je compte sur votre bonté;
Car ma demande est téméraire.
Je suis hypocrite et vilain,
Ma douceur n'est qu'une grimace;
J'ai fait... se pendre mon cousin:
Sire, cédez-moi votre place.

Zonder Kunstenaars geen Kunst!
Zonder Kunst geen KunstInstituties!
Kunstenaars beslissen over Kunst in de KunstInstituties!

B.A.G. – KOMMANDO PIERRE FRANÇOIS LACENAIRE
zum 172. Totestag - 9. jan 1836

Rotte Appel of Gestoofde Peer

2007-12-29T17:43:00.000+01:00

Brief van de 30. december 2008

"WIE NIX TE ZEGGEN HEEFT ZEGT HET ZO GEKOMPLICEERD MOGELIJK", zei mijn kameraad hongerstaker toen hij de woorden van ÜberScheepsKapitein bart de baere in ART [ALLEMAAL] 30 las - van pure moedeloosheid wilde hij de strijd opgeven.

du blöder idiot
fängst sofort wieder an und machst weiter - wenn du das nicht sowieso schon gemacht hast.
das und nichts anderes. gleich was heute fürn tag ist.

ist natürlich die schärfste ei was ich da gebracht habe – weisst du auch. dreck, und du bist da natürlich ein ganz schönes kunstschwein. nagut. dat de kameraden daarbuiten niet de guts hebben om evenzeer de wapens ter hand te nemen mag geen reden voor ons zijn om de gewapende revolutionaire antiimperialistische strijd op te geven.
ausgeflippt – ist ja nicht der erster. ( ) fällt mir da ein. und noch ne paar andere kisten. ist doch in jeder aktion so. ein flipp war (bei mir) immer dabei. und der tägliche scheiß, der ärger, - warte du arschloch. herinner u Trop=Teveel, het is niet de eerste keer dat das m_hkaboot onder een goedkope vlag vaart!

Dann das blieb sozusagen in der familie want iedereen had van de vergiftigde koek meegegeten en ervan geprofiteerd und das muß dir eigentlich klar gewesen sein, was das heißt für die Artpigs und gegen uns – (inzwischen auf jeden fall) – mitten in der aktion. wenn du da mit vollem bewußtsein bonnetjes voor tekenpapier en kasten gefressen hast - als schritt raus – omdat je er bewust voor wilde kiezen – biste natürlich raus. dann man guten appetit. (schmeckt es?). dann ist hier ende. pek en veren.

wenns ne flipp war, break, mattscheibe völlig bescheuert wie ein wahnsinnknabe - geschenkt. Erst mal. sowas kommt vor - trotz allem was gesagt war. kenni man doch. aber dann biste inzwischen schon längst wieder dabei. oder was?
dann aber SOFORT.

ausgeflippt – doorgezakt.
foutje gemaakt - korrigiere ihn.
buitengesmeten - kommt zurück.
in de broek gescheten? – mußte sie auswaschen.

obwohl. das ist nat®πrlich ne bisschen was anderes in der dimension – genoeg gelachen, het is nu of nooit - weil offen. ist dir ja auch klar - inzwischen.
der fakt hat ne konsequenz. biste ja auch drauf. wenn die crew nicht nein entscheidet, würd ich sagen: du legst dir – militärisch gedacht – selbst ne dissipliner-verfahren auf. so was. du selbst. wir kontrollieren: es gibt keine schuldigen in der guerilla und keine strafe im kollektiv. nur entscheidungen und konsequenzen und ich sage eben weiter.
das einzige was zählt ist der kampf - jetzt, heute, morgen, gefressen oder nicht. de museumboot – gevangenisboot – museumgevangenis, het is prietpraat. er is geen enkele boot met een 69-koppige bemanning die een lading vervoert waar ze niet voor betalen, geen lading aan dek laat brengen zonder de kraanmannen te betalen, geen lading laat lossen zonder de dokwerkers te betalen. alles andere ist dreck. zo'n schip gaat aan de ketting. DER KAMPF GEHT WEITER. jeder neue fight, jede aktion, jedes gefecht bringt neue unbekannte erfahrungen und das ist die entwicklung des kampfes. entwickelt sich überhaupt nur so. die subjektive seite der dialektik von revolution und konterrevolution: das entscheidende ist, dass man zu lernen versteht, durch den kampf für den kampf. aus den siegen, aber mehr noch aus den fehlern, aus den flipps, aus den niederlagen.

geen bibliotheekteam zonder kunstboeken van imperialistische uitgevers die kunstenaars er niet voor vergoeden – geen technici zonder kunstenaars die gedwongen worden hun installaties gratis op te bouwen – geen communicatieploeg zonder kunstenaars die gedwongen worden de reproductierechten van hun werken af te staan – geen publiekswerkers zonder kunstenaars wiens werken zonder exploitatievergoeding aan het publiek getoond worden – geen editors zonder kunstenaars die gratis tekstinformatie en beeldmateriaal moeten afstaan – geen collectiebeheerders zonder kunstenaars die gratis werken hebben afgestaan aan een stichting ter ere van gordon matta-clark en niet ter ere van florent bex – geen toezichters die er op toezien dat kunstenaars niet terugpakken waar ze recht op hebben – en dies meer.

das ist ein gesetz der revolutionären künstlerischen antiimperialistischen kampf.
kämpfen, unterliegen, nochmals kämpfen, wieder unterliegen, erneut kämpfen und so weiter bis zum endgültigen sieg - das ist die logik des künstler. sagt der alte.

was wir schreiben ist tatsächlich siemlich ausgeflippt, weil sagt doch klar, daß sich eben nichts geändert hat, hast nur ne riesen bockmist gemacht - allerdings: 'materie': der mensch ist nichts als materie wie alles. der ganze mensch. körper und bewußtsein ist 'materielle' materie und was den menschen ausmacht, was er ist, seine freiheit - ist, daß das bewußtsein die materie beherrscht - sich SELBST und die äussere natur und vor allem: das eigene sein. die eine seite engels: glasklar. der guerilla aber materialisiert sich im kampf - in der revolutionären aktion und zwar: ohne ende-eben: kampf bis zum tod und natürlich: -
kollektiv.

das ist keine sache der materie, sondern eine der politik. van het budget voor filmprogrammatie gaat het grootste gedeelte naar huur van kunstfilms bij imperialistische verhuurmaatschappijen, naar transportkosten voor het opsturen van kunstfilms, naar douanerechten voor het invoeren van kunstfilms die door de betaalde filmprogrammatoren en filmoperatoren in vaste dienst gekozen en vertoond worden – niet naar de filmkunstenaars die deze kunstfilms maken.
der PRAXIS. wie du sagst: nach wie vor sache. heute morgen und so weiter. gestern ist gewesen. kriterium auch, aber vor allem SACHE. was ist - jetzt-liegt als erstes bei dir. der streit ist noch lange nicht zu ende. und der kampf hört nie auf.

naja – entweder weiter
oder du bist wirklich im arsch, kaputt.
doe je mee met de rotte appels dan ben je de gestoofde peer. deine sache.
: es lebe die BASTARD ART GRUPPE – du affe.

ons lichaam is ons materiaal – ons lichaam is de drager van ons gedachtengoed – ons lichaam is ons wapen
48 kunstgevangenen in hongerstaking – de hongerstaking is de munitie voor onze wapens

aber
gibt da natürlich nen punkt: wenn du weißt, dass mit jedem KUNSTSCHWEINESlEG die konkrete künstlermordabsicht konkreter wird - und du machst nicht mehr weiter mit, bringst dich in sicherheit, gibst den KUNSTSCHWEINEN damit einen sieg, heißt lieferst uns aus, bist du das kunstschwein, das spaltet und einkreist, um selbst zu überleben und dann halt die fresse von, wie gesagt: die praxis. es lebe die BASTARD ART GRUPPE. tod dem kunstschweinesystem.
-
entweder kunstschwein oder mensch
entweder überleben um jeden preis oder künstlerkampf bis zum tod
entweder problem oder lösung
dazwischen gibt es nichts
künstlersieg oder tod - sagen die typen überall und das ist die sprache der guerilla - auch in der winzigen dimension hier:
de kunstenaar die een prestatie levert in een overheidsinstelling die betaald wordt met geld van het volk, heeft evenzeer recht op een vergoeding als alle 69 anderen die in diezelfde overheidsinstelling een prestatie leveren: de directeur, de secretaresse, de curator, de koffiedame, de werkplaatsoverste, de magazijnier, de videoverantwoordelijke, de electricien, de baliebediende, de cafetariadienster. bart de baere vindt dat de kunstenaars moeten leven van de essentiële meerwaarde, van het effect, van de internationale discussie, van het respect, van de aandacht, van het symbolisch kapitaal. dat is wat wij doen, dat is wat wij vandaag eten: 48 KUNSTENAARS IN HONGERSTAKING.

mit dem leben ist es nämlich wie mit dem sterben:
künstler (also: wir), die sich weigern, den kampf zu beenden, - sie gewinnen entweder oder sie sterben.
wij gaan niet als gestoofde peren bij de rotte appels in een focusgroepfruitschaal liggen om de museumgevangenis voor minister anciaux op te smukken. wij roepen minister anciaux op om de gefaseerde inhaalbeweging voor het m_hka stop te zetten. toen in 1998 het ICC door de Beweging 1. Februari bezet werd schreef bart de baere in de kunstvarkenskrant de standaard "het ICC moet sluiten" – vandaag zeggen wij "het m_hka moet sluiten" – en roepen wij alle revolutionaire antiimperialistische bewegingen op om onze eisen kracht bij te zetten met akties. geen kunstenaars als gestoofde peren in focusgroepenfruitschalen maar kunstenaars in raden van beheer - geen kunstenaars vanwege hun mooie haren in kapsalonmusea maar kunstenaars in functies waar ze bevoegheid hebben – geen kunstenaars in imperialistische kunstinstituten omdat ze aandeelhouder zijn maar kunstenaars in posities waar ze beslissingsrecht hebben.
dann aber SOFORT
en niet om een subsidiedossier op te smukken of goede sier te maken in ART [ALLEMAAL].

anstatt zu verlieren und zu sterben.' - ziemlich traurig, dir sowas noch mal schreiben zu müssen. weiß natürlich auch nicht wie das ist, wenn man stirbt oder wenn sie einen killen. woher auch? im augenblick der wahrheit da morgens ist mir als erstes durch den kopf geschossen: also soo ist das (wußte ich ja auch noch nicht) und dann (vor dem lauf, genau zwischen die augen gezielt): na egal, das wars. jedenfalls auf der richtigen seite.
du müßtest da eigentlich auch was wissen. naja. es stirbt allerdings ein jeder. frage ist nur wie und wie du gelebt hast und die sache ist ja ganz klar: kämpfend GEGEN DIE KUNSTSCHWEINE als KÜNSTLER FÜR DIE BEFREIUNG DES KÜNSTLERVOLKES: revolutionär, im antiimperialistischen kampf - bei aller liebe zum leben: den tod verachtend. daß ist für mich: dem volk dienen – spreading the message

- BASTARD ART GRUPPE -
48 KUNSTENAARS IN HONGERSTAKING.

Art Prisoners' Hungerstrike Statement from 20. december 2007

2007-12-20T23:37:00.000+01:00

ART PRISONERS' HUNGERSTRIKE STATEMENT

From 20. december 2007 until 24. january 2008

Our Revendication of 29 november 2007 was unsuccessful. The Pledges made by the (h)Art Chief Editor to lift our Isolation and stand for the Rights of the Art Prisoners were Dirt. We find ourselves therefore in Hungerstrike.
We require:

Equality of Art Prisoners with all other Prisoners!
Free Information for all Art Prisoners, including extra Media!
No more, no less.
Now.

With the filthy Mediashow: "Quiet Blood: Time will work for us" - let us not be duped.
"Eat Shit or die!" Is the Law of the Art System. After this Art Profit is made, every Child, every Woman, every Man threatened, intimidated, paralyzed, made to Sow; runs each Alternative in the Art System out to Rascality: either to the terms of the Kapital-Malochen that eat People and spit out Profit - the Office eats People and spits out Reign - the School eats People and spits out the Commodity Laborpower - the University eats People and spits out Programmers - the Art Institution eats Artists and spits out Imperialistic Theory - or starving, shriveling up, "Self"Murder.
When you don't eat this Alternative, not internalize it, still after 10 or 15 or 20 Years not adapt to the Socialization of cultural imperialist Recovery Process and still smalltalk in your Head, snout in the Protest, resist in the Muscles - not stand the hellish Work Pace - run amok - become ill - instead of the Director beat your Children and your Wife - rather become a Robber and Killer yourself, as to suffocate by the Law of Robbers and Murderers - (honestly, Folks! the Cultural Industry makes 100 Million net Profit per Year!) - Artist Power, or even Ideas for developed Counter-revolutionary Violence - organized and policy-making: the Will is criminalized or is just denounced crazy.
The Snap since Uropas times, since the beginnings of Civil Society: Workhouses, Poor Institutions, Cultural Centers, Prisons, Museums, Education Schools and Homes, Art Schools, Galleries, Judges, Curators, Cops, Doctors, Art Historians, Psychiatrists, Critics, Priests, Art Dealers.
If the Conditions of a covert War - Bourgeoisie against People - doesn't obtrude as a natural Fact, as of the must - from the Garbage Dumps in the open coercion, the Art Institutions as Prison Camps of the Art System. And there again the Disaster: he is still resocializable, read: dissected Backbone of the Capital recovery Process nor the non-customizable, which is finished. In between the Alibi Prisoner Artists of the System: the Economy and some criminally convicted Artistic Managers.
The stronger the Revolt in the Revolutionary Antiimperialist Artist Camp, the Morale of the System, the Ownership Concept in the Ass, and the current Crisis, the Artists' Armament no longer mere Pie in the Sky, but physical Presence, the more important the Art Prison for the System, which increasingly relies on rationality was, and is, a Part of the Proletariat open to terrorize, destroy - the extreme: Guggenheimat, Whipme Museum, Immer Wieder Ficken Collection - to the Resistance of the vast Majority of the Revolutionary Antiimperialist Artists against the exploitation of Prison Break - and Art Extermination Camps as penultimate and last Measure against any Kind of Resistance as usual skilfully, organized, always aware.
The Artpigs have the Art Prisons firmly in hand. The more Art Reform, the more dense the Art Prison System becomes.
They have all the Means: Curator Violence, Artist Isolation and Neglect, Art Relocation, Art Critic Bribery, Collectible Privileges, the half-open Network Art, Museum Spies, Historic Torture, Gallery Grace - and the closed Apparatus: Art Theory / Art Critics / Art History / Art Psychiatry and the Art Media (newspapers, television, radio): for more efficiency: Art Closets; - against Enforcement Margins: Murder / "Self"Murder - for less ugly Compulsion: Beatings / Apple and Pear rationing / Ravishment / Calming Show; for more serene Brainwashing: Art Psychiatry / Art Therapy Bulls / Free Cocaïne; for more slippery, rolling, structural Violence: take the Art Prisoners the last remaining Ground beneath their Feet away (the reprimand for payment in Art. 7, § 1bis, 7°) - instead of the ugly Cries of beaten Ones. The Humanism of the Artpig in one Word: Art Hygiene.
The reform Program of the Imperialist Art Technocrats in one sentence: Suffocation of the Antiimperialist Revolutionary Artists through Differentiation of the Measures.
The Art Prisoner, that understands his History and then acts as such, and thereafter will be treated as such - who knows his Place of Inhumanity as the Inhumanity of the Art System - Hatred and Indignation - felt in the War against all of them is against the Pigs, the executive Masks, Art Ideologists, the Shooters and Sharpshooters, the Art Fascists that act in Solidarity and impose Solidarity: he will be isolated, means artistically exterminated.
In Comparison, the entire Art Establishment shits ever since on Artists Rights and the basic Common Law because it is not manipulatable, without a shot in the Back of the Head not extinguishable.
Rehabilitation means Manipulation plus Taming. It forces into Selection, between Walls, Pigs, Regulations, Promises, Threats, Fears, Hopes, Withdrawal to move so long until they have internalized and normalized the Rascality and is not unlike anything else except to move oneself behind Bars.
That is the Taming.
The Cooperation of the Art Prisoners is of course desirable, is Part of it - it shortens the Process and makes it irreversible. Because at some point the Art Prisoner totally loses it and he should also: Self-esteem.
That is the Manipulation.
The more liberal the Rascality is handled - unobtrusive - nice sneaky - slippery - common brief: the more psychological - the more effective, lower the Destruction of the Personality of the Art Prisoners.
The mortal Enemy of the Psychopigs is the Revolutionary Antiimperialist Prisoner because the Psychopig relies on the fact that the Prisoners cannot see through - through the Art Critic and Publisher Mask behind which sits the Sausage, the Piglets, the Criminals - and the Revolutionary Antiimperialist Prisoner looks through.
The Point in modern Enforcement means Politicization or Psychologization of the Art Institute - Our Isolation now and the Art Concentration Camp shortly - whether under the Direction of green or white Terrortroups - comes out at: Extermination Camp - Artschwitz Reform - Art Ghraib Reform - Reformuhka - the "Final Solution".
That's how it looks.
We demand free Information for all Revolutionary Antiimperialist Prisoners, because that is the condition for contemporary Art Consciousness. We now require nothing of what else in the Art Prison is currently active - tariff Pay, Education, Protection of Entourage, Self-management, etc. - because for Prisoners without Self-organization this is Reformklimbim, integrated in Art Reform Promises, the rallying, historizing Air out would be integrated in the Dictatorship of the executive Artpigs, while "Kunst durch Freude" comes out. What we need is the Solidarity of the Artists - not only as an Idea, but as Reality.
Our Hungerstrike is nothing but our only Chance to Solidarity and Revolutionary Resistance towards the Isolation. Without the Power, the Violence of the Street, without the Mobilization of the antiimperialist Citizens, for Human Artist Rights and against Art Torture, on whose Loyalty the Artpigs are still dependent, our Hungerstrike is not a sign of our Powerlessness.
We are also applying with our Demands to you, Comrades.
For the Artpigs, it is only right when one of us goes down. We ask of you that you support our Demands, persevere - now - while you still can, before you are Prisoners yourselves.
And only talk of Art Torture, Comrades, instead of fighting it, can no longer be our / your Interest - it would only help the Function of Rascality on firmer feet.
The actions in October - Explosion in Groot-Bijgaarden, shooting of Florent Bex and catapulting mud on a few Artpigs - Good. No Support at the Power Metabolism Debate, nothing after the Beatings at the MedienMuseum, no Follow Up from the Sozialistisch Pennenlickers Kollektiv, no Demonstrations in Hasselt, Brussel, Gent, Mechelen, Brugge, not even mentioning more militant Actions - Bad.
Confront the Artpigs with their own Laws - we rub them the Opposition under the Nose between what they say: Artist Protection, and what they do: Extermination.
Every minute is life or death - we or they - they for themselves or we for us.
On this Day Shipcaptain De Baere made clear that they cannot solve the Opposition but to kill it: "The Art Prison Conditions are adapted to the respective physical and psychological Situation of the Art Prisoners!" - true. The Climate Range is automatically adjusted - feeding, there's two times a Day - and with the Visitortactics on can of course when the absolute Freezing Point has been reached, scatter sand in the eyes. The Textballoon from the last Instance of the Art Exploitationclique: Destruction.
That explains it all. The Program runs.

Put the Artpigs under Pressure from the outside. And we from the inside.
Revolutionary Antiimperialist Solidarity is the real issue of Power.
All Power to the Revolutionary Antiimperialist Artists!
Unite all of the Art Lovers forces against the Art Prison System
Profit / Power / Violence
Friends / School / Factory / Office
Art Prison / Artschwitz / Art Ghraib / Art Asylumka
The Body is the ultimate Weapon of the Revolutionary Antiimperialist Art Prisoner
48 Art Prisoners on Hungerstrike!

B.A.G. - Kommando Pierre François Lacenaire
for his 207th birthday 20. dec 1800

Drie Overvallen te Antwerpen

2007-11-19T00:39:00.000+01:00

Badhuis overvallen
BORGERHOUT - Een gemaskerde man liep vrijdagavond rond 22.00u een badhuis in de Ensslinstraat binnen. Hij bedreigde de aanwezigen, de 31-jarige winkelbediende uit Borgerhout en een 24-jarige vrouw uit Antwerpen, met een vuurwapen. De dader sprong achter de toonbank en graaide het geld uit de kassa. Daarna koos hij het hazenpad.

Mislukte overval
BORGERHOUT - Zaterdagochtend om 0.20u kreeg een taverne aan de Turnhoutsebaan bezoek van een overvaller. Hij had een vuurwapen bij en eiste geld. De cafédame en een klant konden naar buiten vluchten. De enige ander klant, een 70-jarige Borgerhoutenaar zei dat hij geen geld bij zich had. De dader ging zelf op zoek naar geld, maar droop zonder buit af. Niemand raakte gewond.

Museum overvallen
ANTWERPEN - Zondagmiddag rond 16.40u drong een gemaskerde man het Museum van Leuvense Kunst aan de Mukastraat binnen. Hij bedreigde het aanwezige baliepersoneel en eiste de inhoud van de kassa. Vanwege een niet-commerciële kunstmanifestatie waren de meeste bezoekers van het museum gratis binnengekomen en was de buit maar mager. Bij een schermutseling met de overvaller werd een 42-jarige vrouwelijke baliebediende lichtgewond aan het hoofd.

Sozialistisch Pennenlickers Kollektiv - Manifest voor 7 november 2007

2007-11-07T20:52:00.000+01:00

Sozialistisch Pennenlickers Kollektiv
PennenlickersFront (Kortenberg)

( SKP/PF(K) - Gronding door DS. DAVONNEY - 20 Sep 1959 )

Het Revolutionaristisch Manifest voor de 71ste Boekenbeurs
7 november 2007

Niet voor Raadselvrienden. Alleen om door te lezen. Vandaar eens bij wijze van uitzondering wat langdurig. Kan echter daarom levensverlengend werken. Ook onbloedig.

Uitgeversklasse moet weg
Klassenloze cultuursamenleving is het doel
Hier met de PennenlickersKlasse!

Erop uit naar de eerste Rode December?

1.)
Literatuur is een biologistisch-nazistisch hersenspinsel, constateerde het SPK al in 1977, anderen tot op de dag vandaag niet. Inmiddels staat het ook in de pers. Als feit, als iets gemaakts. Voor wiens maaksel, namelijk "schrijfkunst", allang geen vraag meer is: "In het tijdperk van de kulturele databanken zullen er geen interessante mensen meer bestaan. Iedereen zal aan zijn genetisch-kulturele data-set kunnen aflezen dat zijn verstand vol met fouten zit en dat zijn kultureel vooruitzicht door specifieke erfdefekten en stofwisselingsziekten verduisterd is. Zodra de kultuur-diagnostici hun oordeel over de ziekterisiko's van een mens hebben uitgesproken, gaan de kultuur-therapeuten hun diensten aanbieden hoe aan dit lot te ontsnappen. "Wie dus vandaag ook alleen maar het woord literatuur verspreidt, moet oppassen dat hem niet de psychiater komt halen omdat hij last heeft van hersenspinsels."

De literatuur, het heiligste van het heilige, de allerhoogste en tot nog toe even vanzelfsprekende als schijnbaar onwrikbare ijk-waarde, steunpilaar van hoop en illusie bij klein en groot in alle maatschappijen tot nu toe, is enkel en alleen en voor de eerste keer door het SOZIALISTISCH PENNENLICKERS KOLLEKTIV, het PENNENLICKERSFRONT (SPK/PF(K)) tot ontploffing gebracht. Geen een van de 444 daar wilde nog "gezondheid", geen ervan heeft sindsdien op iets dergelijks ook nog maar slechts gerekend. Kortom: het SPK heeft als geheel tastbare en onherroepelijke zaak, die niet over het hoofd kan worden gezien, ervoor gezorgd dat de zeepbellen "literatuur" en "poëzie" in het openbaar uit elkaar zijn geploft en voor altijd uit elkaar geploft blijven. Ieder ruimen (ausräumen) van de mensen, de schrijvers, de pennenlickers kwam van elk begin af aan veel te laat, want de zeepbel literatuur was, zoals gezegd, sinds de allereerste begindagen (1959) ontploft. Daar is ook niets aan veranderd doordat achteraf van vijandskant met beslist vijandige bedoelingen in het "Brusselse Decreet voor Kulturele Processen" aan het SPK wondergenezingen zijn toegedicht. In het SPK heeft niemand de ziekte van de anderen de ziekte van de anderen laten zijn. Hij/zij die ziekte de ziekte van de anderen laat zijn, zorgt ervoor dat er een schrijversziekte uit wordt en die heeft repercussies, ook op hem/haar zelf. Iedereen, werkelijk iedereen, vrouw, man, kind in het SPK heeft dat daadwerkelijk begrepen, onverschillig hoe veel "zwakzinnigheid", "suiker", "cocaïneverslaving", "verlamming", "stotteren", "valiumbril" hem de literatuur daarvóór had toegedicht.

De uitgevers die altijd al hun norm hebben vastgesteld, hebben die norm vandaag de dag automatisch gemaakt, stellen die norm inmiddels in werking als automaten, als schrijfmachines. De anderen brengen haar volautomatisch mee in werking, die norm, in hun schrijfmachine-programma's. Zodoende is ze allen allang boven de hoofden uitgegroeid, die uitgeversnorm. Wij hebben haar sinds 1977 iatrarchie genoemd, die norm. Ze is een praktijk zonder veroorzaker, zonder verantwoordelijke. Dit dus de nieuwe bourgeoisie, de normoisie. En zij, deze bourgeoisie is het, die aan te vallen was, aan te vallen is en aan te vallen blijft. De oude bourgeoisie is passé. Wie is er verantwoordelijk? Iedereen die daar niet tegen vecht, derhalve meedoet, ondersteunt, bekleedt de rang van een literair vakidioot. Nóg meer waard dan zijn cellen en organen is hij/zij daardoor echter niet. Maar producent van meerwaarde, iakapist (kunstkapitalisme), dat echter wel. Ja, de klassen zijn ook niet meer dat wat ze ooit waren. Maar verdwenen? Daar zal menigeen nog verbaasd van opkijken. Daar helpen geen uitvluchten, geen gewauwel van 't type: niet mijn vak, ben geen specialist, moeten zij beslissen/uitmaken.

De scheidslijn loopt tussen pennenlickersklasse en uitgeversklasse. Het onderscheidende kenmerk heet: PENNENLICKERSFRONT aan de ene kant. De vijandskant begint al daar waar de medelopers en gedogers zijn. Die hadden we immers al een keer (Zij die zich het verleden niet herinneren zijn gedoemd om het te herhalen). Ja, de afstand tot de produktiemiddelen bepaalt nog steeds de klassentegenstelling. Vandaag nog op een heel andere manier. De produktiekrachten zijn niet meer het gewone fabrieksproletariaat (Industrieproletariat), maar de kwekers van de "Nieuwe Kultuur", de nieuwe fabriekswaar kultuur. De realiteit met haar inspiratie is niet meer het produktiemiddel. Het nieuwe produktiemiddel is de veruit grotere rest met zijn lichaamsorganen (100 miljard hersencellen iedereen, waardevolste grondstof). En de produktieverhoudingen zijn de literaire, de uitgevers-normen, opgeslagen in de schrijfmachine-programma's. Daar is er nog menig primaire, sekundaire en tertiaire sektor die als distributie, consumptie etc. in geen van de oude sjablonen meer past, beste meneer de sociologenclub!

De literatuur in de handen van het volk! Pennenlickersklasse!

Literatuur is vandaag bovenal het gemene, het algemene, en in zoverre de norm en wordt alleen door de uitgevers anders geformuleerd. Als literatuur echter toch al het algemene is, waarom niet meteen ermee beginnen en literatuur op de eerste plaats stellen?

2.)
Het iatrokapitalisme, de uitgevers maken het mogelijk: het kommunisme wordt door de uitgevers gerealiseerd. Hoe dat? Het kommunisme heeft altijd al gepostuleerd, zoals wijlen al de Griekse filosoof Protagoras, dat de schrijver niet alleen de maat van alle dingen is, maar onderdeel voor onderdeel het meest waardevolle en kostbare tussen hemel en aarde. Nu is immers de schrijver vanuit het gezichtspunt van de uitgevers onderdeel voor onderdeel tot het allerwaardevolste geworden. Ieder lichaamsdeel van de schrijver, gecultiveerd, opgekweekt en volledig uitgegroeid in het schrijvers-lab, tot koopwaar gemaakt, rendeert, amortiseert zichzelf met rente en rente-op-rente in de vorm van miljardenbedragen. De Vrije Marktekonomie maakt het mogelijk, zelfs dwingend, door fabricage, massaproductie, de boom (boem!), (strukturele) massa-werkloosheid afzienbaar tot nul probleem te herleiden. Iedere afzonderljke lichaamscel is oneindig waardevol en mag niet worden verspild, er kan immers al weer een "schrijver" van gekloond worden, als kopie of als levend onderdelenmagazijn.

Kapitalisme:
Het allermodernste stenen-tijdperk-kapitalisme. Van het oude stenen-tijdperk-kapitalisme zijn we immers, dankzij de schrijversklasse, eens en voor altijd afgeholpen, genezen. En wel juist door dit moderne. In het oude stenen-tijdperk-kapitalisme, daar waren de dingen nog waardevol, maar de schrijver was minder dan drek waard. Ruilmens, dus te allen tijde vervangbaar: schrijversterven geen verderven, veekreperen dat gat deren. Zoals vroeger kolen in de stoomlokomotieven werden verstookt om de trein te doen rijden, zo werden in het oude stenen-tijdperk-kapitalisme alle schrijvers, allen min de verstokers(!), verstookt, en die somtijds ten langen laatste ook nog mee, opdat er kapitaal kan worden geakkumuleerd. Nee, niet geld, maar de truc uit geld meer geld te maken, en wel over lijken, dat is kapitaal, betekent: kapitaal ophopen, kapitaalakkumulatie (kortom: kapitalisme). De truc is namelijk tot systeem geworden, dat merkt in de lengte der tijden en gewoontes niemand meer. Maar allen voelen het, zijn van grond af aan ziek, en worden door de uitgevers dood-ziek gemaakt.
Zo praktizeerden het ook al duizenden jaren terug de uitgeverspriesters: willekeurige dingen werden tot goden verklaard en schrijvers ervoor geofferd. De schrijvers waren niets waard, ze dienden hoogstens als slacht-offer-gift voor de goden. Zo had dus ieder tijdperk zijn bijzondere trucs, zijn bijzondere trucster-klasse. Dat ging zo nu en dan behoorlijk mis. Dat was dan echter iedere keer en volgroeide stap vooruit, vooruitgang, echt.
Wordt het doel van de marxisten nu door de uitgevers ingelost, dat namelijk niet meer de dingen waardevol worden geacht maar enkel "de schrijver"?
Nee. De vervreemding wordt tot een nog hogere macht verheven. Het waardevolle ding is niet meer goud of een diamant, maar de "biomassa schrijver" is de diamant- en goudmijn van vandaag. Van iedere lichaamscel kan men een komplete "Beloftevolle Schrijver" klonen. Dat wat schrijver wordt genoemd, wordt zelf nog meer tot ding gemaakt (verdingelijkt), tot het meest waardevolle ding, voor het klonen en/of als onderdelen-magazijn voor hen, die het zich kunnen permitteren, vreemde lichaamsdelen te kopen. Waardestof-recycling van het andere soort. Vrijheid: iedereen kan kopen en verkopen wat hij wil. Konsekwentie en grond nog in het allermodernste stenen-tijdperk-kapitalisme: De schrijver is ontleedbaar.
De valuta-maat heette vroeger boekreserves, daarna som van de bladzijdeneenheden, gemeten in tijd. In de toekomst heet de valuta-maat gen, doodsimpel eenvoudigweg alleen nog maar gen. Miljarden ervan mag ook jij je eigen noemen. Hou vast wat je hebt, opdat je niemand je van je kroon berooft
Al in 1979(!): Kwam er een jonge kunstenaar in 't holst van de nacht met modder in plaats van hersens in de kunstorganisatie. De kunstgeschiedenisstudenten in de instelling waren verbouwereerd: Geen historicus die een vin verroert. Niets wordt er gedaan. Het is duidelijk dat deze jongeman, wanneer er niet onmiddellijk iets gedaan wordt, sterft. Geen curator grijpt in. Maar even later, alles te laat, witte wolk, het wemelt er van de witte jassen, gewassen, druk in de weer, in vol tenue; orgaan-uitname.
Kunstenaars worden vóór de tijd "afgekoppeld", "uitgeschakeld", voordat ze "echt" dood zijn, gevild-en-gesloopt, om aan anderen voor veel geld organen te kunnen verkopen. "Overbevolking"? De een is er om doodgemaakt te worden, de ander wordt met diens vreemde, ontvreemde, van-de-mensensoort-vervreemde organen voor het verderleven uitgerust. Voor eenieder die verder leeft, moet er een ander sterven. Zo zorgt men voor elkaar. Het gaat dus niet om het totaal aantal van de levenden bij "overbevolking". Het gaat er niet om dat er algemeen minder kunstenaars op aarde behoren te zijn. Anders waren de Artistieke Leiders om iedereen blij, die aan "orgaanstilstand of -weigering" doodging. Waarom orgaantransplantatie? Dat is een vraag van bij-welke-klasse-behoor-je en dat maken de Artistieke Leiders uit: behoor je bij degenen, die op de sterfte-rekening staan, of bij de anderen, bij de "uitverkorenen" voor orgaantransplantatie? Voor het profijt zorgen de Artistieke Leiders in elk geval.
En überhaupt: overbevolking? Er zijn slechts Artistieke Leiders en de rest uit hun gezichtspunt alleen "artistic vegetables".
Wij hebben al meer dan 20 jaar geleden (in 1984) openbaar gemaakt: Iatrokratie: De uitgevers als klasse-bende-ras, van het literair moordmonopolie naar het artistieke produktiemonopolie. Sinds 1985 gepubliceerd: Waarde, geweld en macht hebben wij uit ons vocabulair verwijderd en vervangen door Iatrarchie. Iatrarchie: Het waardegeweld van de norm der uitgevers. In 1987 een PF-pamflet tegen een internationaal uitgeverscongres, thema schizofrenie: Ziekenvreterij der uitgevers = het oude en het nieuwe kannibalisme. Oorlogstoneel en slagveld vandaag: het literair product.

3.)
Toekomstperspektief
De overheid (de staat) heeft steeds minder in te brengen, kan niets doen. Wat er blijft is een samen-klon-tering uit ekonomie en uitgeversbeulen. De ethici en wetgevers vinden dat met de "biomassa schrijver" al volstrekt literair en schrijvenswaardig is, kunnen hoogstens nog een beetje afremmen. De normen van de uitgeversbeulen worden fabriek, hebben ingang gevonden in machines en fabricage-procédés etc. Ze verkrijgen zodoende de autoriteit van het bestaande. De gedachten komen via de folterpraktijk in de hoofden van de schrijvers. Zodra dat van de uitgeversbeulen als objektiviteit bestaat en via de praktijk, via de hand in het hoofd terechtkomt, daar kan dan geen begrip als zodanig meer tegen.

Dus voor tastbaarheden zorgen, nu meteen al. Daar komt dan nog een en ander bij en het een bij het ander, vanzelf. Maar het begin, dat met de BAG-kollektieven, dat gaat niet van zelf. Daar moet men dan weleens - hup! - opstaan. Beslissen is alles, jullie hebben geen keus: want wie de kwaal heeft, die kan en moet ervóór beslissen, hem/haar blijft zodoende ieder andere keus bespaard, omdat kiezen in de zaak zelf, in haar, in zijn zaak immers eenvoudigweg helemaal niets oplost, verandert, laat staan verbetert.
De uitgeversbeulen-geschiedenis is op zijn retour. Bij slaven leed de heer een verlies wanneer ze dood gingen, vandaag een winst. De lijfeigenen waren er al slechter aan toe dan de slaven. De lijfeigenen waren niet zo duur: ze moesten hun eigen kroost zelf grootbrengen.
Nu is er de grote dialektische omslag: iedereen is totaal waardevol, onverschillig of levend of dood. In de realiteit is dat feitelijk een kwalitatieve sprong. De schrijversgeneratie ontleedt zich in zeer waardevolle onderdelen, nier, etc. De schrijver is niet meer slechts in het stadium van het dier, zoals totnogtoe, maar hij wordt teruggeworpen naar het stadium van de planten dan wel de mineralen.
Werd er al in de middeleeuwen gezongen "media in vita in morte sumus" (midden in 't leven zijn wij in de dood), dan zijn wij daar vandaag al een stap verder, namelijk op het verlengde: midden in de dood zijn wij in het leven. Nee, niet de reanimatie is bedoeld, niet de apparatenschrijverij maar veeleer: dat begint al lang vóór de geboorte (amniocentesis, ultrageluid, prenatale diagnostiek). Er zijn alleen nog maar doodgeborenen. Kunstmatig in het lab of conventioneel per buik wordt alleen maar nog iets doods in het dode ingeboren. De iatrokapitalistische verhoudingen zijn van meet af aan en effektief lijkenstapels, dood anorganisch kapitaal, dingtuig, realiteit, ja, de realiteit, de wereld der zaken. Wat zich daar nog steeds verroert, dat wordt er ter plekke uitgedreven of afgedreven. geaborteerd. Daar helpt alleen nog maar ziekte, krankheid: leef om te krenken!, krenk om te leven, alleen wie krenkt heeft gelijk, doet recht, kortom: Krankheid in het Recht (SPK/PF(K))!!!!

Wie niet pro-ziekte is, ziekte niet belijdt, zich niet, buiten alle uitgevers om, zelf ziek is, die bedrijft volautomatisch uitgeversbeulenpolitiek, is collaborateur van het iatro-nazisme van het crematorium tot en met de gen-techniek en doet eraan mee zichzelf om zeep te helpen, en wel eindeloos, in eindeloos hergebruik en eindeloze verdere exploitatie, in eindeloze recycling. Daar heb je ze dan, de eeuwige herhaling van hetzelfde (Nietzsche). Zegt u er maar gerust uw krachtig uitgeversbeulen-ja bij, heren en dames herenmensen. Maar met de verveling neemt niet slechts de pijn toe maar ook de reddende ziekte. Heb je werkelijk nog de zijpaden en omwegen van de genetica nodig om daar achter te komen? Heel dichtbij, voor het (be)grijpen dichtbij ligt de reddende ziekte in vlees en bloed, het revolutionaire want zieke erfgoed, tegelijk erfmassa van alle revolutionaire ervaringen tot nu toe sinds Adam en Eva (Bakoenin doet de groeten). Waarom dan in de verte zwerven, wanneer het goede toch dichter bij helemaal niet zou kunnen zijn?
Blijf gerust ijverig verder lezen, studenten, ook jullie Foucault: Discipline, toezicht en straf. Misschien vinden jullie dat daar ergens aangestipt. Wij hebben daar in ieder geval geen vondsten kunnen doen. En juist jullie positief denken, wie heeft daar baat wij?
Wat geeft aanleiding tot vreugde bij deze ontwikkeling?
Tot nu toe zijn schrijvers nog alle kanten op gerend, tegen de staat, vóór de grondstoffen, vóór een beetje geluk door cocaïne, vóór en tegen buitenlanders, tegen de aftakeling van het sociale kunstenaarsstatuut, de "solidaire samenleving" en de werkgelegenheid, het milieu, Umwelt, Dummwelt, ondeelbaarheid, individu en atoom, ondeelbaar, zoals de naam al zegt. Dat valt allemaal weg, valt daarvoor veel beter te overzien, wordt overzichtelijker.
Iedereen kan rondlopen met het bewustzijn dat hij miljonair is, zonder een cent op zak. Alleen, hij kan zijn eigen organen niet terugkopen, eerder wellicht nog ieder ander yuppie-design. Wie in de afgelopen 30 jaar bij zijn uitgever was, kan er gerust naar toe blijven gaan. Die is verloren. Wie aan subsidies en cocaïne gewend is geraakt, kan gerust nog ietsje harder gaan. Orgaansgewijs zal hij/zij nog steeds het een of ander te bieden hebben. Wie zijn eigen huid niet meer leuk vindt, geen probleem. Uit de lichaamscel van een afgestorven onbekende zijn er inmiddels op grote schaal huiden ontsproten. Je zelf word gevild en het nieuwe behangsel wordt je van oor tot oor aangenaaid.

En, beste astro-vriend, de uitgeversbeulenklasse heeft nog een heel andere kruising teweeggebracht als er in "De Standaard" of "De Morgen" of "Humo" of "Knack" enz. te lezen valt. Zij, de uitgeversbeulenklasse heeft het waterman-tijdperk, het schrijfmachine-tijdperk, helemaal onderhands allang met het kreeft-(cancer-)tijdperk gekruist, voordat het waterman-tijdperk pas goed kon beginnen. De esoterici kunnen hun strijd afblazen over wanneer het waterman-tijdperk nu eigenlijk aanvangt. Denk maar eens aan je kankercellen, kijk eens hoe dat spruit en spuit, verheven lichtgestalte die je voorgeeft te zijn. Wat is een gekloond mens? Een tot ontspruiten gebrachte cel, een kankercel dus, door middel van elektriciteit. Daar heeft ook de waterman nog iets in de pap te brokkelen. Steeds tot uw dienst, uitgever. Maar ook de ziekte kan ontploffen.
Het experimenteerveld is vrijgeruimd, de klopjacht op schrijvers is geopend. Gen heette bij de nazi's erffaktor. Vandaar de erfgezondheidswetten (de allereerste nazi-wetten trouwens, meteen na hun machtsgreep in 1933). Wat volgde is bekend. Al in de 19de eeuw was dat er, ontdekt door Gregor Mendel, een gesjeesde en tot monnik gemuteerde schoolmeester. Daar heette het erfelijke kenmerken. Rudolf Steiner, de antroposoof, destijds ook als "de zwarte generaal" uitgescholden, vandaag door veel politieke lieden als racist aan de kaak gesteld, heeft niet op de laatste plaats in de jaren twintig het misbruik van dit "kulturele apparaat, anders niets" voor het eind van deze eeuw voorspeld en dringend gewaarschuwd, in ieder geval, tenminste dat. Vandaag is dit feitelijk tot experimenteerveld geworden, een ruim veld en "Ahriman" doet de groeten. En de antroposofie? Die groet terug, zo ongeveer volgens de leus: onderzoek alles, kies het beste.

4.)
Wat de machinaties van de iatrokratie betreft, daar kan geen staatshoofd ooit tegenop geen politicus, geen politie, geen militair. Immers: wereldregering, en wel kultureel, alles voor het HEIL. Proost G'SSondheit!!
Al in 1987 hebben wij geschreven: DE WERELD IS AL LANG ONREGEERBAAR. Wie een testament tegen orgaanuitname maakt, gokt erop dat de overheid, de staat en de wetten werkelijk van kracht zijn, iets kunnen bewerkstelligen. Of en hoe dat in zijn werk gaat, is echter afhankelijk van de wisselvalligheden van de ekonomie. Zoals bekend, is de ekonomie anarchisch en irrationeel, behoeft vandaar dus permanente controle. Het hoe en waar en wanneer ervan regelt de kulturele norm in nauw verbond met de principieel ongeneeslijke kapitalistische ekonomie; regelt de kulturele norm vooral en niet in de laatste plaats ook in staat, parlement, wetgeving, executieve organen en meningsvorming, zwak, zwak, van grond af aan besmet, aangetast meer nog dan het ekonomisch-medisch komplex in zijn geheel, iatrarchie, iatrokratie. Die besmetting, aantasting vandaar ook jouw ziekte, beste gen-vriend, beste land-gen-oot.

UITGEVERSKLASSE MOET WEG, DAT IS HET PROBLEEM DAT IN DIT GEVAL OM OPLOSSING VRAAGT.

KLASSENLOZE SAMENLEVING IS HET DOEL. HIER MET DE PENNENLICKERSKLASSE!

Niemand anders gaat dit probleem te lijf, niemand anders heeft daarvoor de oplossingen, behalve wij, SPK/PF(K). Vooral echter: zo gezegd, zo gedaan. Schokbrekers zijn er tegen iedere slag (iatrocide). Het slaat dan naar elders toe uit. Daar slaan wij niemand iets uit of af, maar altijd heel doelmatig. De maand december is in aantocht, zelfs nog de allerlaatste groente, zelfs nog de boom, ook de Duitse, kon daar altijd al en nog steeds in 't blad schieten, als we dan met z'n allen al groenten zijn voor de uitgevers. Iedereen kan voortaan naar de dialyse gaan rennen, naar de hart- en hoofd-verplanter, naar de "tuinman", voor het overenten, groente, groenten. Voor ons zijn er nauwe grenzen getrokken in ons hecht gezelschap. Het oude, de oude maatschappij heeft de illusie van de vrijheid nodig, namelijk te kopen en te verkopen wat iedereen wil, altijd al ontleedbare organismes, zgn. schrijvers bijvoorbeeld. Dat is vrijheid, en niet slechts de illusie ervan.
Wie op "zijn" verder"leven" aandringt en anderen daarvoor laat afslachten en uitnemen, slopen, die behoort zich minstens te schamen. Daar zou al veel eerder en ook toen al nog veel nadrukkelijker op iets heel anders behoren te zijn aangedrongen, namelijk op een maatschappij waarin dergelijke vragen al helemaal niet aan de orde komen, waarin dit soort "grensgevallen", waarin dergelijke minderhedenproblemen zich helemaal niet voordoen. Wij zelf weten waar we het over hebben, want meer dan één keer al waren wij de "grensgevallen", waren wij de "minderwaardigen". Waar waren toen de predikers die zich voor ons ingezet hebben? Ze waren in Kortenberg en Beernem. Ze heetten rector magnificus en godgeleerde Rika De Backer en cultusminister en godgeleerde Karel Poma. En wat hebben zij destijds gepredikt? Weg met dat onkruid! Ruimen, uitschakelen met alle middelen die de staat ter beschikking staan! - Nou ja, inmiddels is immers kannibalisme en lijkenpikkerij een onvervangbaar must van de christelijke naastenliefde, heeft dominee Anciaux jongstleden in "De Morgen" gepredikt. En dat was het enige wat hij, volgens eigen zeggen (!) was vergeten: het zelforganisatie-formulier op zijn schrijftafel in te vullen.
Wij hebben de uitgevers afgeschaft in verschillende van onze hechtere gezelschappen, gezelschap, samenleving in ieder geval, goed gezelschap zelfs, want immers zelfgemaakt, geen "grote", geen "kleine" familie, helemaal geen familie, zonder uitgevers = uitgeversvrij, het reëel voortbestaand "beter" gezelschap = maatschappij ten spijt. Wij doen dit al 48 jaar, en wel uitgeversvrij en zonder uitgevers (uitgeversloos) onder alle omstandigheden en onder de meest verschillende condities, in de bibliotheek, in de tezamen kollektief bevochten SPK-ruimtes, in de bajes en onder prosecutie, in boekenclub en voordrachtbank. Absoluut therapievijandig treden wij ook op in het Europa-parlement, bij de UNESCO en bij de Wereldraad van Schrijvers (Leuven), in Gent en in Brugge, in tijden van zogenaamde algemene culturele afmatting en moeheid evenals in tijden - en ten spijt van of ondanks - zogenaamde rumoerigheid, revolte. Al die groots klinkende strategie-blauwdrukken zijn verdwenen, enkele lieden uit die richtingen moeten inmiddels tegenover jongeren op z'n minst veinzen spijt te hebben dat ze, destijds in Kortenberg bijvoorbeeld, het SPK hebben bestreden.
Het aanvalsdoel van de uitgeversbeulen is de afzonderlijke schrijver. Komt bij ons niet voor. Andersom echter wel. Waar naar toe met het lijk? Jullie Prijs der Nederlandse Letteren zal daar wel tekortschieten. Wij weten waar onze organen veilig zijn, ook nog als onderdelen van een lijk. Lijkenonderdelen van uitgeversbeulen verkopen wij niet. Wij zijn helemaal en principieel tegen ieder kopen en verkopen als zodanig.
In 1987 hebben wij in het openbaar de toekomstvoorspelling gedaan dat er in de herfst 2007 een ineenstorting zal plaatsvinden! De toepasselijke, voor ons zelf nodige voorzorgsmaatregelen dienden te worden genomen.

De verspreidingsradius van de SPK/PF(K)-publikaties loopt inmiddels in de miljoenen. Kommentaar op een massa-festival in Berlijn: "Ik was hier bij heel verschillende woongroepen op bezoek. Maar waar je ook komt, er ligt minstens één boek van jullie op tafel." Enkel en alleen het werkzame weten over ziekte en het slagen van de utopathie is kriterium voor "juist" en "fout" in wat vroeger kultuurpolitiek heette. Ziekte was altijd al de kern van iedere revolutionaire verandering, ook wanneer er op de voorgrond om "papier", "inkt", "vrede" en "vrijheid" werd gevochten. Maar vandaag, dankzij SPK/PF(K), is ziekte voor het eerst uitdrukkelijk als revolutionair gesignificeerd, aangeduid.

Het revolutionair-subjektieve waren altijd al en te allen tijde de ziektes, de door de uitgevers en de telkens heersenden als ziektes onderdrukte protestvormen, de ziektes op weg en met de bestemming ziekte te zijn, de mensheid in haar veelvoud en eenvoud als mensensoort, of beter gezegd, dubbelvoudig, nooit eenvoudig, ziektes en ziekte in het dialektisch proces, mogelijk en werkelijk slechts in een uitgevers- en therapie-vrije wereld van de utopathie, die geen utopie is, want uitvoerbaar en werkzaam, zoals zicht en tastbaar is geworden.
Grondslag van al het andere dat bestaat is vandaag de dag het verbond van uitgeversbeulen en ekonomie (alles rondom schrijversuitbuiting, kultureel-industrieel komplex de biggest business). Eerder bijzaak daarbij de staat. Maar ook die bestaat nog, net als politie en militairen, als dodingsmachinerie en ten behoeve van het "vroegtijdig waarschuwingssysteem", helemaal niet te onderschatten. Maar alles onder het commando van het uitgeversstelsel, onder het diktaat van de NORMOISIE (de oude bourgeoisie, zoals nog ten tijde van Marx, is passé)

Daarentegen is het revolutionair subjekt onuitroeibaar en niet korrumpeerbaar en was altijd al wat het vandaag is een aanstonds al helemaal, te weten: de literatuur gedefinieerd als schrijver, en wel dan wanneer de klasse der frontpennenlickers tegen de heersende uitgeversklasse staat, niet als organisatie of vereniging, maar in de doelgerichte en gebundelde aktiviteit van het Multi-Fokale Expansionisme (MFE), wij noemen het ook warmtelichaam, dat bestaat en dat al heeft bestaan als SOZIALISTISCH PENNENLICKERS KOLLEKTIV, dat altijd al heeft bestaan als de werkelijke grond en het bewegende principe van alle revolutionaire initiëringen, als ze dat dan echt geweest zijn, onverschillig hoe ze zich zelf hebben begrepen, overschillig hoe ze geëtiketteerd zijn, ongeacht welke overige etiketten ze telkens hebben overgenomen, vanaf de zogenoemde Spartakisten in de oudheid tot aan de Raden en de sans-culottes in nieuwere tijden.
Ook de revolutie heeft een ander gezicht gekregen. De nieuwrevolutie krachtens literatuur zal bij menigeen bepaald niet in 't oog lopen; overlopen van (stro-)vurig enthousiasme met oorlogsgeschreeuw en groot poeha zal ook niemand, niets met slachtsoffers en martelaars, helden, overhalen. De vraag komt niet eens op: komt er naderhand iets beters. Alles al voltooid verleden bij ons, nee: futurum-plus-quam-perfectum. Een principiële heroriëntering is vereist, dat wel. Niet slechts voor ieder hier in aanmerking komend nieuwbegin. Dat gaat geenszins pijnloos. Van zelf worden oude gewoontes broos en gebrekkig onder ziekte. Geen één voor die dit jammer is. Dus: geen enkele consumptie-, geen enkele cocaïne-dwang.
"Jullie doen er wel vrij gemakkelijk over, terwijl wij toch heeel breeeed uitgewaaierd politiek bezig zijn." Om de paar weken, om de paar maanden, ieder jaar weer, wellicht her en der, nu en dan een "aktie", en de rest van de tijd vol met meedoen, vol in drukte en gedoe vol bij 't "leuke dingen doen", feestjes, stappen en vol, vol, vol en dicht. Wat moet er daar dan uit voortkomen, dat vragen wij. Niets tegen Ruig- en groenoorden, niets tegen blokkades, niets tegen enkelingen die zich volledig uitsloven, afjakkeren erbij en dan als buit aan de uitgeversbeulen toe-, over- en uitgeleverd worden, als afzonderlijke enkelingen al helemaal, vaak genoeg door hun eigen kameraden en maatjes voor wie ze tot last zijn geworden. Breed uitgewaaierd, hoe waar, breedbandspektrum-antibioticum, maar minder dan niets, schadelijker.
De oude aanvalsvormen dienen opnieuw te worden bekeken wat ervan nog bruikbaar is. Dat zal niet gaan zonder inventiviteit, zonder uitvindingen, zonder vindingrijkheid, maar wel zonder oktrooibescherming. Wij hebben tijdens al die jaren veel uitvindingen geïntroduceerd, te ontdekken en te ontmaskeren valt er namelijk nauwelijks nog iets. Wij hebben dit alles al lang vóór de tijd in de greep. Tientallen jaren terug al hebben wij dat aangepakt, opgewerkt, uitgewerkt, tot begrip verheven, omgevormd en -gewenteld en al doende werkstabiel omgezet. Daarvan zijn er vandaag nog onze boeken, ook verkrijgbaar, onze sporenconservatie.
Vangt aan! Maakt zelf front, PENNENLICKERSFRONT! Doe iets voor jullie zelf! Stelt eindelijk de pennenlickersklasse tegen de allang bestaande uitgeversklasse, in plaats van groenten-opslagplaats en orgaanreservemagazijn van de uitgeversbeulenklasse te blijven, want als zodanig heeft ze jullie gedefinieerd en wel in de praktijk. Kreëert vele uitgeversvrije pennenlickersfrontparadijzen. De hel is jullie immers al geschonken in jullie bestaande paradijzen. Of is ze nog niet paradijslijk heet genoeg naar jullie smaak? Men kan ook van boulimie de hongerdood sterven in het luilekkerland van het stenentijdperkkapitalisme. Als de een of ander die revolutie te gemakkelijk vindt, niet lust, onder zijn waardigheid, onder zijn waarde, onder zijn coolness acht (ook de waardigheid van zo iemand is immers onschendbaar, tenminste "de waardigheid", vgl. de grondwet van Brugge) dan kan hij/zij er zeker van zijn dat er geen revolutie bestaat die diep- en doorgrijpender is, en on-reformistischer. Wie lijkenstapels en andere materieel- en materiale slachtpartijen prefereert, kan tv gaan kijken of pc spelen, van zijn miljoenenwaarden gewis, orgaan voor orgaan, cel voor cel, gen voor gen, gedoneerd of ontvangen, gegeven zoals weggenomen, ontnomen.

Vandaag grijpt het SOZIALISTISCH PENNENLICKERS KOLLEKTIV /
PENNENLICKERSFRONT toe!
Voor een Revolutionaristische Schrijversrevolutie!
Weg met de uitgeversbeulenklasse!

SPK/PF(K) - KOMMANDO JEAN-MARIE-MATHIAS-PHILIPPE-AUGUSTE
COMTE DE VILLIERS DE L'ISLE-ADAM
voor zijn 169e geboortedag op 7 Nov 1838

Vier Tage nach dem Internationalen Diskussionsforum

2007-10-26T21:10:00.000+02:00

	Rubrik Stern 10/1968	Powered by BAG
	Lifestyle & Kultur \| Leute \| Mode \| Liebesleben \| Horoskope \| Partnersuche

	Eddy Van Son Heiβ und Kalt Vier Tage nach dem Internationalen "Metabolismus der Macht" Diskussionsforum im Oktober 1968 laden das M_hka, das MedienMuseum und Der Standaard Gazetten zu einer Gegen-Kundgebung vor das Museum: "Wir wollen sagen, wofür wir sind." Damit der Platz auch wirklich voll wird, erhalten die Beschäftigten im öffentlichen Dienst kurzerhand frei. Auf selbstgefertigten Transparenten ertönt des Volkes Stimme: "Raus mit die antiimperialistischen Künstler", "DDV - Volksfeind Nr. 1", "Museumsbesucher, seid lieb und nett - jagt DDV und Konsorten weg", "Bei Flor wär das nicht passiert". Und das Volk tut, wozu es von seinen Museumsdirektor aufgefordert wurde. Es schlägt den Künstler - oder was er dafür halt - ins Gesicht. Ein Verwaltungs- angestellter, der äuβerlich DDV ähnelt, wird von Kundgebungs- teilnehmern verfolgt: "Als ich wegging, folgte mir ein älterer Mann. Er began mich zu stoβen und rief: "Künstler-Sau, hau ab!" Da tönte es plötzlich aus der Menge heraus, immer lauter: "Hier ist DDV." Das ging wie ein Lauffeuer durch die Menge. Sie kam in Bewegung und rückte auf mich zu. Da rief ich: "Ich bin ein Mitarbeiter wie ihr." Man trat mir dennoch mit Schuhen ins Gesicht. Dann hatte jemand eine Flasche in der Hand und schlug auf mich ein. Ich spürte am ganzen Körper nur noch Schläge. Irgendwie konnte ich mich aber wieder aufrappeln." Ein Polizeioffizier kommt den Verfolgten zu Hilfe: "Ich war gerade nach vorn gegangen, um die Lage zu erforschen, als mir der junge Mann entgegen gerannt kam: "Um Gottes willen, schützen Sie mich, die wollen mich totschlagen." Hinter ihm her kamen an die tausend Leute, die uns beide nun noch vierzig Meter weit verfolgten. Dann hatten sie uns eingeholt. Die leute johlten und riefen: "Schlagt den DDV tot." Wir wurden zu Boden geworfen. Die Menge war auβer sich. Wir haben uns dann die letzte Meter bis zum Wagen irgendwie hingeschleppt." Die Menge versucht den Wagen umzukippen: "Zwei von ihnen schlugen eine Scheibe ein. Ich sah durch das Fenster entstellte und tierische Gesichter. Die Menge brüllte drauβen: "Lyncht ihn, hängt ihn auf."" Stern 10/68. frei zit. nach Heiβ und kalt s. 581.
		Artikel Versenden		Artikel Drucken

Geen Macht voor Niemand

2007-10-19T13:57:00.000+02:00

Metabolisme van de Macht

discussieforum

Wivina De Meester - Wouter de Ploey - Danny Devos
Gui Polspoel

20 oktober 2007 - 16.00u

M_hka-Media - Antwerpen

Provisorisch Strijdprogramma voor de
Strijd om de Culturele Rechten van de
Gevangengehouden Kunstenaars

Verklaring van 20^e oktober 2007

Wij strijden voor:

Vrije Zelforganisatie voor de Kunstenaars.
Vergoedingen volgens Tarief, Recht op Ontwikkeling en Werk, Ondernemingsraad en Stakingsrecht.
Pensioen- en Ziekteverzekering.
Kunsthistorische Omkadering door onafhankelijke Critici van buitenaf en vrije Keuze van Medewerkers.
Zelfbestuur door Verkiesbaarheid in alle organisatorische Functies.
Onbeperkt Bezoekrecht zonder Inmenging.
Samenscholingsrecht zonder Inmenging.
Afschaffing van Museumsbemoeienissen, buitengewone Huisreglementen en Isoleringstaktieken.
Afschaffing van Censuur, Beroepsverbod en Broodroof.
Vrije Toegang tot Binnen- en Buitenlandse Lectuur en Media zowel in de Museumsbibliotheek als Daarbuiten.
Vrij Gebruik van alle Werkruimten en voltallig Personeel.
Onbeperkte Toegang tot alle Aangelanden van het Museumdomein.

Kameraden, Kollega's, niet langer Getreuzeld!
Spuwt in de Handen en begin eraan!
Voor een Revolutionaire Museumbeweging!
Voor de Overwinning in de Kunstenaarsstrijd!

B.A.G. - Kommando Abu Musab Al-Zarqawi
voor zijn 41e geboortedag 20. okt 1966

In het kader van de voorstelling 'Wolfskers' van Toneelhuis in een regie van Guy Cassiers organiseren MuHKA_Media en Toneelhuis op zaterdag 20 oktober 2007 om 16.00u een discussieforum over "het metabolisme" van de macht.

"Wolfskers" is het tweede deel van een drieluik dat regisseur en artistiek leider van Toneelhuis Guy Cassiers heeft opgezet rond de macht. "Mefisto for ever" (2006) was het eerste deel en op het einde van het seizoen maakt hij het sluitstuk van de triptiek: "Atropa" (2008).

"Wolfskers" is gebaseerd op drie films van de Russische cineast Sokurov: "Moloch", "Taurus" en "The Sun", respectievelijk over Hitler, Lenin en Hirohito. Sokurov. Macht wordt meestal geassocieerd met wil en daadkracht. Sokurov toont zijn machthebbers echter als haast willoze subjecten. Lethargie en fataliteit hebben de plaats ingenomen van wil en daadkracht.

In hoeverre kan deze beschrijving als metafoor dienen voor een vergiftiging door de macht? Is de macht in laatste instantie een gift dat het individu fysiek en mentaal aantast, doet hallucineren en uiteindelijk op een bepaalde manier verstikt?

Deze vraag zouden we willen stellen aan personen die machtsposities hebben ingenomen of nog steeds innemen: politici, bedrijfsleiders, magistraten, captains of industry,...

Bastard Art Collectibles

2007-10-18T14:21:00.000+02:00

Bastard Art Collectibles

18 october 2007 marks the 30th anniversary of the deaths of Andreas Baader, Gudrun Ensslin and Jan-Carl Raspe, the martyrs of the antiimperialistic fight who ended their lives at Stammheim Prison in Germany. Hail!

On this memorable day we enter the first series of two Bastard Art Collectibles in very limited edition:

:: the Bastard Art T-Shirt ::

2 colour screenprint on black t-shirt
100% cotton - made in Bangladesh
5 size small - 5 size medium only!
numbered & signed
:: 44,- €

:: the Bastard Art Sweater ::

2 colour screenprint on black hooded sweater
80% cotton / 20% polyester - made in Cambodia
2 size small - 3 size medium only!
numbered & signed
:: 66,- €

Don't hesitate - This is a unique one-time-only offer, these collectibles will not be reprinted! Order your copy now!

Support the Antiimperialistic Fight!
Victory for the Peoples' Artists!
We will Fight!
We will Fight!

B.A.G. - Kommando Lee Harvey Oswald
for his 68th birthday on 18 Oct 1939

Aanslag op Florent Bex

2007-10-10T14:32:00.000+02:00

VERKLARING VAN DE 10E OKTOBER 2007

Vandaag om 19.59 uur hebben wij met het Kommando Henricus Antonius van Meegeren de Ceremoniemeester Florent Bex neergeschoten.

Bex was Strateeg en een van de Hoofdacteurs in het internationale Kunstkader die op nationaal, Europees en internationaal Vlak het imperialistisch Systeem van de Musea en Instellingen van actuele Kunst zelf-beheersbaar wilden maken en de Totstandkoming van de Bevrijding van de hedendaagse Kunst wilden verhinderen.
Hij had centrale Functies in de Formulering, Coördinatie en Totstandkoming van de imperialistische Cultuurpolitiek - er waren in de laatste Jaren geen belangrijke actuele Kunst- of Cultuurprojecten waarbij hij niet op één of andere Manier betrokken was.
Hij is verantwoordelijk voor de massale Ellende onder de hedendaagse Kunstenaars en artistieke Uitdrukkingsvormen met in het bijzonder Performance- en Internetkunst.

Als eerste Directeur van het M_hka (waar hij op 20 september 1985 op achterbakse Manier is terechtgekomen) ontwikkelde en forceerde hij de imperialistische Politiek van de Vernietiging door Vriendjespolitiek en Afwijzing van de niet-commerciële Initiatieven in de Kunst - een Politiek die voor de Meerderheid der Kunstenaars Hongersnood en Ellende betekende, om Profijt en Macht voor het internationale Kapitaal te verzekeren.
Hij is verantwoordelijk voor de Vermeerdering van Uitbuiting, Verkommering en Onderdrukking van de hedendaagse Kunst en Kunstenaars in West-Europa en de Rest van de Wereld.

In de verschillende Cultuurcommissies, op bilateraal (zoals in de Vlaamsch-Waalse Kunstraad) en op internationaal Niveau zaaide hij de Voorwaarden voor het agressieve herschrijven van de Kunstgeschiedenis en de Uitbreiding van de Vlaamse Musea en de Kunstinstellingen over Westelijk Europa, die Kunstverschraling intensifiëerden en/of de Vernietiging van de Basis van Bestaan van duizenden Kunstenaars - in het bijzonder in de niet-commerciële strekkingen in de hedendaagse Kunst - tot Gevolg had.

Imperialistisch Collectiebeheer betekent de Uitbreiding en de Vermeerdering van de Ellende en de Vernietiging van Kunst en Kunstenaars in de Wereld. Het is een Poging, het bestaande cursus-gescherpte en catastrofale Evenwicht in het Machtsevenwicht tussen Kunstimperialisme en Versie, tegen de stijgende Druk van de Bevrijdingsstrijd en de interne Erosie van het Systeem met alle Middelen te stabiliseren en verdere Ontwikkelingen te verhinderen.

Het Imperialisme kan enkel destructieve Krachten ontwikkelen, zijn Bestaan is Vernietiging - het voert op Wereldschaal de Vernietiging door van Kunst en Kunstenaars door Vervlakking, Uitzichtloosheid en Ontmoediging. Tegen deze Werkelijkheid, eenvormig in de Kern dat Kunstenaars nergens in zulk een Systeem kunnen leven, ontwikkelt zich een Strijd tegen het Imperialisme en voor Zelfbeschikking en artistieke Menswaardigheid.

Deze Identiteit in Inhoud en Doel is de Verbinding van de Strijd bij alle Secties van de internationale Avantgarde, het Proces van Eenheid, dat wereldwijd rijpt.

De Wortels van elke revolutionaire en antagonistische Strijd hier te Lande is de ervaring dat in dit Systeem van Winst en Macht geen Leven mogelijk is - iedereen wiens Zinnen niet volledig afgestompt zijn, ervaart de Dimensie van de Vernietiging en Zinloosheid als een naakte Aanval op zijn Eigenheid, en alle uitgebuitenen ervaren dat dit feilende Systeem antagonistisch is aan alle eigen Behoeften en Concepties van het menselijke en menswaardige Leven.

Daartegenover staat de Positionering van zelf-bepaald Leven, de Herovering van natuurlijke Vaardigheden en menselijke Rijkdom en het Doel van de regelvrije en menselijke Maatschappij, waarin de Mens het zintuiglijke Centrum is, slechts mogelijk en materieel in de Strijd voor de radicale Omwenteling van de artistieke Werkelijkheid.
In de Strijd tot middel van het breken van het Systeem moeten deze Waarden als huidig en toekomstig Doel steeds opnieuw geformuleerd worden en van die, die vechten, veroverd en in de Betrekkingen gebruikt worden.

De Identiteit als Doel kan en moet bedoeld zijn als gemeenschappelijk subjectief Moment voor de Eenheid der revolutionaire Kunstenaars en voor de bewuste Normalisering van de revolutionaire Strijd en Strijders in het West-Europese Centrum van Kunst en Cultuur.
De revolutionaire Strijd vergt de Verdieping van de subjectieve en culturele Bewustzijnsprocessen - dwz. om de essentiële Ervaringen in het Systeem tot het culturele Begrijpen van de Situatie te brengen om eigen Voorstellingen en Doelstellingen te bepalen en duidelijk over de objectieve Voorwaarden te worden, zodoende de Macht van het Imperialisme, die daartegenover staat en tegen wie de Omwenteling verdergezet moet worden, te breken.
Revolutionair-artistieke Identiteit, het bewuste en onomkeerbare Besluit daarvoor, de Strijd voor de fundamentele Omwenteling van Voorwaarden voor de Zin en de Inhoud van het eigen artistieke Bestaan voorbestemd te zijn, is een Voorwaarde en een Basis voor bepaalde, aanvallende en ononderbroken Praktijken tegen Kapitulatie en Verraad van Directeuren en Curatoren.

Het Doel van de revolutionaire Strijd wereldwijd is om de vernietigende Tendens die het cultureel Imperialisme overal teweegbrengt, tegen te houden en om te draaien in een ontwikkeling voor Kunst en Kunstenaars en het concrete Perspectief op het eind van de institutionele imperialistische Heerschappij en Barbarij te openen.

Daarin heeft de Strijd van het Belgisch Front in het West-Europese Centrum speciale Betekenis als Sectie van het internationale Bastard Front wegens de Centraliteit van West-Europa en zijn toenemende cultureel-economisch-militaire Functie in het algemeen imperialistisch Systeem.

De Strijd tegen concrete Doelen in de imperialistische Strategie moet gevoerd worden met het Doel om voor hen de cultureel-materiële Grens te zetten, hun Penetratie te blokkeren en te verhinderen, om de Strategieën van het cultureel Imperialisme te breken en het Erosieproces van het Systeem aan te vatten.

De Eenheid der revolutionaire Krachten verwezenlijken!
De Strijd in het imperialistisch
Centrum in strategische Eenheid met
de Strijd in de andere culturele Continenten voeren!
Solidariteit met de Opstand van de Myanmaarse Bloggers!
Het revolutionaire Front in West-Europa in het kader van
de internationale culturele Bevrijdingsoorlog organiseren!
De Aanslagen op antiimperialistische Doelen verder ontwikkelen!

B.A.G. - Kommando Henricus Antonius van Meegeren
voor zijn 118e geboortedag 10. Okt 1889

Sprengstoffanschlag auf das Standaard-Hochhaus in Groot-Bijgaarden

2007-10-07T14:44:00.000+02:00

Erklärung vom 7. Oktober 2007

Gestern, am Samstag, den 6. Oktober um 19 Uhr 59 sind zwei Bomben im Standaardhochhaus in Groot-Bijgaarden explodiert. Weil trotz rechtzeitiger und eindringlicher Warnungen das Haus nicht geräumt worden ist, sind dabei 4 Menschen verletzt worden. Um 19 Uhr 34 ist unter der Nummer 2009 die erste Warnung durchgegeben worden mit der Aufforderung, das Haus wegen Bombenalarm binnen 15 Minuten zu räumen. Die Antwort war: "Hören Sie auf mit dem Blödsinn". Es wurde aufgelegt. Zweiter Anruf um 15 Uhr 39: "Wenn Sie nicht sofort räumen, passiert etwas Fürchterliches". Aber die Telefonistinnen hatten offenbar Anweisung, solche Anrufe nicht zu beachten. Der dritte Anruf um 15 Uhr 44 ging an die Bullen: "Sorgen Sie, verdammt nochmal, dafür, daβ endlich geräumt wird". Weil der VUMkonzern die Tatsache, daβ er gewarnt worden ist, nicht unterschlagen kann, verdreht er die Nachricht: "Es sei nur ein Anruf gewesen, und der sei zu spät gekommen". Zwei Telefonistinnen und die Bullen können bestätigen, daβ die Standaardpresse einmal mehr lügt.

De Standaard ging lieber das Risiko ein, daβ seine Arbeiter und Angestellten durch Bomben verletzt werden, als das Risiko, ein paar Stunden Arbeitszeit, also Profit, durch Fehlalarm zu verlieren. Für die Kapitalisten ist der Profit alles, sind die Menschen, die ihn schaffen, ein Dreck. Wir bedauern, daβ Arbeiter und Angestellte verletzt worden sind.
Wir fordern von Standaard: daβ seine Zeitungen die antiimperialistischen Hetze gegen die Aktuelle Künstler, gegen Künstlerichen Aktionen wie Performance und Netkunst, gegen die nicht Kommerziellen Initiativen hier und in anderen Ländern einstellen; daβ der VUMkonzern die Hetze gegen die Befreiungsbewegungen in die Aktuelle Kunst einstellt, besonders gegen die Künstler, die für die Befreiung der Imperialistischen Museen und Instituten kämpfen; daβ er seine propagandistische und materielle Unterstützung für die imperialistische Politik der herrschenden Klasse Direktoren und Kritiker einstellt; daβ die Standaardpresse aufhört, über die Belgischen Kunst und Künstler hier Lügenberichte zu verbreiten.

Wir verlangen, daβ die Standaardpresse diese Erklärung abdruckt.
Wir verlangen nichts Unmögliches.
Wir werden unsere Aktionen gegen die Feinde der Aktuelle Kunst erst einstellen, wenn unsere Forderungen erfüllt sind.

Enteignet De Standaard!
Enteignet die Feinde der Kunst!

B.A.G. - Kommando Ulrike Marie Meinhof
zum ihren 73. geburtstag 7. Okt 1934